De reservering

Met z’n drieën zitten we aan een tafeltje bij het raam en kijken naar de loslopende honden op het strand. Hun baasjes lopen langs de vloedlijn en ouders met kinderen maken een strandwandeling. We zitten hier prima, mijn ouders en ik en we hebben besloten dat dit de locatie voor de High Tea wordt vanwege mijn moeder haar tachtigste verjaardag.

Voor haar achterkleinkinderen is er een kleine speelhoek vlak bij de bar. En als ze te druk worden is er altijd het strand waar ze even kunnen uitwaaien. Ja, onder toezicht natuurlijk, maar dat vind ik geen punt, want ik vind het altijd wel prettig om even te kunnen ontsnappen aan de drukte van zo’n feest. Al die mensen, zelfs al is het mijn eigen familie, kunnen me soms ineens benauwen.

We bestellen een lunch en mijn vader laat weten dat hij een HigthTea wil reserveren. “Ik zal zó iemand naar u toe sturen”, zegt de ober met zijn vriendelijke, opgeplakte, glimlach. Het is niet druk in het strandpaviljoen, dus erg lang zal dat niet duren, verwacht ik. De lunch wordt door een serveerster gebracht en wij genieten van de uitsmijter en het kopje thee. Af en toe kijk ik richting bar om te zien of er al iemand aanstalten maakt om naar ons toe te komen. Maar nee, alleen de ober staat een beetje voor zich uit te kijken. Zo zoetjes aan komen er steeds meer mensen naar binnen. De ober en de twee serveersters krijgen het ineens druk. Wij zijn al lang klaar met onze lunch en wachten nog steeds tot iemand die de High Tea met ons gaat doornemen.

Onze borden worden weggehaald en mijn vader brengt het onderwerp ter sprake bij de serveerster. Zij vindt het prima, maar mag dit niet zelf. “Ik mag alleen reserveringen onder de vijftien personen doen, maar de manager is er toevallig. Ze komt zo bij u”, laat ze weten.

Drie toiletbezoeken later, want ja, we gaan om beurten. Je weet tenslotte maar nooit. Zo’n manager zou zomaar ineens bij ons tafeltje kunnen staan en dan zitten wij allemaal op het toilet.

Langzaam maar zeker raak ik hier toch wel geïrriteerd door. Als het alleen om mijzelf ging was ik opgestaan en had ik gezegd: “Weet je wat? Ik ga wel ergens anders een High Tea reserveren!” Maar ja, het is een leuke tent op een leuke locatie en het gaat hier niet alleen om mij. Snappen doe ik het niet hoor. Als je toch voor bijna dertig man een reservering kan doen, dan laat je de mensen toch niet tot in den treure wachten?

Mijn vader besluit te gaan betalen en meteen maar weer eens naar die manager te vragen. Ja hoor……………je raadt het al: De manager was al weer weg en mijn vader kreeg een visitekaartje mee.  Of hij telefonisch wil reserveren. Ze hebben daar speciaal een kantoor voor. Dat hadden ze toch ook meteen kunnen zeggen!!

Advertisements

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s