Het moderne gezin, deel 2

Daar stonden ze, voor de volle kerkgemeente, op het Liturgisch centrum. Voor niet ingewijden: Dit is het verhoogde deel, vóór in de kerk, waar de dominee zijn preek houdt. Vader, moeder met baby op haar arm en hun vijfjarige zoontje. Het wachten was op hun spruit van drie, die nog bij de kinderopvang was.

Het duurde even en de dominee vroeg de organist om zo lang maar wat te spelen. Lastig, want dit was niet in de liturgie ingebouwd. Eindelijk was het gezin compleet en kon de doop beginnen. Nou ja, dat dachten wij maar ook dit nam de nodige tijd in beslag. De twee zoontjes werden wat vervelend, wilden niet bij hun vader blijven staan en besloten over het Liturgisch centrum heen en weer te gaan lopen. De dominee greep in stelde voor om even op de rand van het Liturgisch centrum te gaan zitten. Ieder aan een kant van de dominee leek de rust gekeerd en hij stelde voor om te gaan bidden. Daar moest eerst nog even over gepraat worden, want het span was niet van plan om zomaar mee te gaan werken.

De doop kon beginnen. De oudste van de twee jongetjes wist wat dopen was. “Dan wordt er water over de baby heen gegooid”, liet hij weten. Het doopvont vond hij lijken op een aquarium. Leuk gevonden en de dominee bevestigde dit, maar liet wel weten dat er geen visjes in rondzwommen. Tot zover wat het nog leuk en werd er hier en daar om gegrinnikt.

De jongetjes waren niet te houden. Renden heen en weer over het Liturgisch Centrum. Ze zagen hun vader en moeder op het beeldscherm. Dat was leuk. “Hé, mama!” En dat niet één keer, nee dit ging een poosje zo door. Uiteindelijk klommen ze over elkaar heen op de stoel die achter de preekstoel staat. Het hele doopgebeuren ging aan hen voorbij.

Greep er dan helemaal niemand in? De vader heeft een poging gedaan, maar de jongetjes wurmden zich los en holden weer vrolijk achter elkaar aan over het Liturgisch Centrum.

Na de doopplechtigheid, waarvan ik me af vraag wat er deze keer plechtig aan was, liep de oma van de jongetjes naar voren en plukte de jongste van het Liturgisch Centrum af. “Dat had ze eerder moeten doen”, hoorde ik hier en daar om me heen.

Het liefst was ik halverwege de doopplechtigheid opgestaan en weggelopen. De aanwezigheid van mijn twee stiefkinderen weerhield me hiervan. Achteraf denk ik dat ik mijn impuls gewoon had moeten volgen en vind ik het jammer dat ik, net als al die andere kerkgangers, met stomheid geslagen bleef zitten.

In het moderne gezin houd je je kind te vriend. Mogen ze alles doen wat ze willen en laat je het aan een ander over om daar paal en perk aan te stellen. Helaas lieten alle anderen, inclusief ik zelf, verstek gaan. Toch jammer………………………………………

 

 

Advertisements

2 thoughts on “Het moderne gezin, deel 2

  1. Klinkt me maar al te bekend in de oren…bij een uitvaart liep een jongetje van een jaar of drie af en toe rennend, af en toe kuierend door alle paden van de kerkruimte. Zijn vader volgde hem, als een goede en getrouwe knecht, en greep slechts zo nu en dan in als het kind te hard ging tateren of schreeuwen. De preek, de zang van de schola en mijn orgelspel verwerden tot een gevecht om het bezit van de akoestische ruimte, een strijd die meestal door het kind gewonnen werd. Ik kon het niet nalaten de vader na afloop aan te spreken op het toch wel hinderlijke lawaai. “Ik vond het belangrijk dat mijn zoontje bij de uitvaart van zijn oma was” zei hij, “en zelf wilde ik er natuurlijk ook bij zijn”. Ik vroeg me eerlijk gezegd af wat hij werkelijk van deze uitvaart had meegemaakt en wat het kind er van had opgestoken. Ook vroeg ik me af, deze keer hardop, of het niet beter is kinderen van deze leeftijd niet mee te nemen naar een uitvaart. “Ik had geen oppas” was het antwoord.
    Ook bij de zondagse gezinsmis verwordt de kerkruimte achterin steeds meer tot een speelplaats (ondanks de kindernevendienst en crèche) waarbij geschreeuw en soms zelfs gekrijs eerder regel dan uitzondering is. Commentaar van mijn echtgenoot: “Dit is de enige kinderspeelplaats die onder monumentenzorg valt!”

    1. Ja, het is storend. Jammer dat er tegenwoordig ouders zijn die vergeten dat zij de kinderen, die zij zelf wilden, op te voeden. Gelukkig zie ik bij mijn eigen kinderen dat er ook ouders zijn die dit wel doen.

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s