Help!! Een Spin!!

Paniekerig vroeg mijn collega, toen ik bij cliënt nummer vier van vandaag binnenkwam, of ik van spinnen hield. Ach, houden van is een groot woord, maar bang ben ik ook niet echt. Mijn motto is altijd: “Ik ben groter dan die spin, dus misschien is hij wel banger voor mij dan ik voor hem”.

Er bleek, bij een cliënt op de begane grond, een spin in de gootsteen te zitten. Mijn collega had een glas over het beestje gezet en was bang dat hij nu een langzame verstikkingsdood zou sterven: “En dan ben ik een moordenaar!”,  riep zij. Persoonlijk denk ik dat het wel meevalt met haar hoor. Zij heeft zich nog niet als Jihadstrijder bij de IS aangesloten, dus zó ernstig kon het niet zijn. Ik vroeg aan de cliënt, die ik zou gaan helpen met wassen en kleden of ik eerst de spin mocht redden. Mijn werkzaamheden liepen toch al uit vandaag, want vanmorgen moest ik de overdracht doen en daar is qua tijd in de planning geen rekening mee gehouden. Bovendien wilde de eerste cliënt waar ik kwam graag een nectarine en zij kon deze niet zelf schoonmaken. Gisteravond had men daar geen tijd voor en ik dacht: “Ach, ik loop nu toch al uit, dus ontpit en schil ik de nectarine toch even”. Zo liepen mijn werkzaamheden al gauw een minuut of twintig uit. Tel daar de reddingsactie bij op, dan heb je al snel een half uur vertraging. Ik leek de NS wel vandaag.T

Terwijl ik naar beneden liep bedacht ik dat ik al vaker spinnen heb gevangen voor bange collega’s en eerlijk gezegd moest ik daar nu nog om lachen.

Daar zat de spin, met zijn poten onder zich gevouwen, onder het glas zitten. Op zoek naar een stukje papier stuitte ik op een ansichtkaart. “Mooi”, dacht ik, “deze is ook wel bruikbaar”. Om te beginnen zette ik het raam vast open en liep terug naar de gootsteen. De bewoonster van het appartement stond, in haar nachthemd, in de deuropening van de slaapkamer te kijken wat ik aan het doen was. Ook zij bleek bang voor spinnen. Ik schoof de ansichtkaart onder het glas. De spin werd meteen nerveus, trappelde met al zijn poten en stond daardoor netjes op de kaart. Met het geheel liep ik naar het raam, liet de spin vrij en zei hem nog even gedag.

Ik heb mijn goede daad weer gedaan voor vandaag en dacht dat ik de rest van de dag wel achterover zou mogen leunen. Laat dat nu niet het geval zijn. En waarom keek ik daar nu niet gek van op?

 

Advertisements

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s