Posttraumatische emoties

Afgelopen zaterdag zijn mijn lief, zijn kinderen en ik, als afsluiting van de zomervakantie naar Texel geweest. Een leuke dag waarop we eerst naar de Cocksdorp reden en op het strand hebben gewandeld. Daarna zijn we met een garnalenvissersboot mee op robbentocht geweest. We konden zien hoe garnalen gevangen en gekookt werden. De bijvangst was niet gering: visjes, krabben en zeesterren. Robben hebben we niet gezien, daarvoor was de waterstand te hoog. Gaan we een volgende keer dan maar proberen.

Thuis gekomen keek ik nog even in mijn mail en op facebook. Daar bleek ik een privé berichtje van mijn dochter te hebben ontvangen en na het lezen werd ik overvallen door allerlei emoties. Een knoop in mijn maag, een brok in mijn keel en last van opkomende waterlanders. Posttraumatische emoties die te maken hebben met het verkeersongeval van ruim zeventien jaar geleden. Weer heeft ze last van haar gebit. De hoektanden, waaraan haar brug zijn bevestigd blijken te zijn gaan rotten. De kaakchirurg van defensie heeft slecht werk afgeleverd. Iets wat haar tandarts, waar ze al van kleins af aan komt, iedere keer weer zegt. Maar ja, als je op het moment van repareren bij defensie werkzaam bent, moet je naar een defensie kaakchirurg. “Slagers” noemt mijn lief ze.

Zondagochtend bel ik haar en tot mijn verrassing neemt mijn kleinzoon de telefoon op met de woorden: “Hoi papa”. Grappig, een gesprek met mijn kleinzoon. Ik begrijp lang niet alles van wat hij vertelt, maar gelukkig zet mijn dochter de telefoon op luidspreker en vertaalt het één en ander. Nee, nee, ik verval niet herhalingen. Lees het zelf maar, als je benieuwd bent. http://mijnkleinkinderen.wordpress.com/2014/08/31/jordy-met-oma-bellen/

Haar rechterwang is weer helemaal dik en haar oog zit dicht nadat de tandarts vrijdag het nodige wroet werk heeft verricht. Ze zal aan de implantaten moeten en ziet hier verschrikkelijk tegenop. Ja ja, ik weet het. Er zijn heel veel mensen met implantaten. Ik kan er zelf al zo twee opnoemen. Mijn schoondochter heeft ze en zelfs mijn moeder. Zij klikt haar gebit vast op die dingen. Nog steeds was mijn dochter in de veronderstelling dat er een stukje bot uit haar heupbeen gehaald moest worden, want dat was haar 12 jaar geleden verteld. Ze koos uiteindelijk voor een brug die nu zoveel problemen geeft. Omdat haar kaak inmiddels volgroeid is kan ze nu volstaan met een stukje kunstbot. Daar is ze helemaal blij mee. Verder heeft ze hier eigenlijk helemaal geen zin in vanwege alle posttraumatische emoties die naar boven komen.

Het is gek met dit soort emoties. Je denkt dat alles een plek heeft en dan heeft het ook wel, maar toch raak je er door overspoeld. Zij meer dan ik, of in ieder geval op een andere manier. Ik zou iets willen doen, maar kan haar niet helpen en ik ben niet zo’n moeder die dan gaat roepen: “Kind, ik wou dat ik het van je over kon nemen!” Dat kan nu eenmaal niet en bovendien wil ik het ook helemaal niet. Is dat fout? Als dat zo is, dan is dat maar zo.

Boosheid is ook iets wat om de hoek komt kijken, want als dat ongeluk er niet was geweest, dan had ze al dat gedoe met haar gebit niet gehad. Het helpt niks, want de dingen zijn nu zoals ze zijn. Gelukkig heeft ze een fantastische tandarts en ik vergeet nooit die keer dat ik met diezelfde dochter, ze was toen nog geen drie jaar oud, bij hem kwam met vreselijke kiespijn. Ik lag in de tandartsstoel en zij zat op een bankje. Op het moment dat de tandarts begon met boren moest zij heel hard huilen. Hij stopte met boren, pakte mijn dochter op en legde haar boven op mijn buik. Ze stopte onmiddellijk met huilen en heeft er geen trauma aan overgehouden, want ze ging de daarop volgende keer gewoon mee en mocht zelf in de stoel zitten. Nu neemt ze haar eigen kind mee, behalve bij al die lange behandelingen die voorlopig voor de deur staan.

Advertisements

One thought on “Posttraumatische emoties

  1. Eerst een mooie dag, dan emoties, heftig en ontroerend. Mooi verwoord, Wilma! Het klopt ook wat je schrijft: ‘Je denkt dat alles een plek heeft en dat heeft het ook wel en toch raak je er door overspoeld’…gistermiddag gebeurde mij dat: ik ben naar een reünie geweest en reed door het dorp waar ik ben opgegroeid en mijn ouders zijn overleden, 13 en 14 jaar geleden. Wat een emoties en waterlanders kwamen er naar boven…..ik had er niet eens bij stilgestaan dat zoiets zou kunnen gebeuren….

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s