Uitvinden of terugvinden?

Op deze manier snijdt het mes aan twee kanten, dacht ik terwijl ik door de bossen van Paleis Het Loo wandelde. Naarmate ik verder van Het Loo verwijderd raakte werd het steeds stiller om me heen. Heerlijk, even helemaal alleen met mijn gedachten.

Dit is mijn laatste vakantieweek van de twee die ik op mocht nemen in het zomerseizoen. Mijn lief was alweer aan het werk en mijn stiefdochter en ik waren op elkaar aangewezen. Ze vond het gezellig, gewoon omdat ik met haar samen naar de bibliotheek ging en we samen pompoenen kochten. Zij mocht ze schikken in de mand die we er bij hadden aangeschaft. Deze staat nu te pronken op de tuintafel. Gewone simpele, alledaagse bezigheden.

Ver voor deze week hadden mijn lief en ik het over haar passie voor paarden. Haar halfzus rijdt ook paard, zodoende vroegen we haar of haar halfzusje een dagje mocht komen, zodat ze samen naar de manege konden. Eergisteren was het zover. Mijn stiefdochter en ik stapten om kwart over negen in de auto en een uurtje later kwamen we bij haar halfzus aan. Gezellig even bijgepraat, een kopje koffie gedronken en daarna vertrok ik naar Het Loo met de belofte dat ik vóór de paardrijles bij de manege zou zijn. Eerlijk gezegd heb ik niks met paarden. Ik vind ze mooi om te fotograferen en om te zien hoe een ander er op rijdt, maar daar houdt het voor mij op. Deze constructie gaf mij echter wel de gelegenheid om te gaan wandelen.

Al wandelend overdacht ik het sollicitatiegesprek van afgelopen maandag. Dat ik afgewezen was wist ik inmiddels. Was ik daar rouwig om? Eigenlijk niet en toch ook weer wel een beetje. Tijdens het gesprek dreven er te veel twijfels naar boven, maar het was leuker geweest als ik had kunnen zeggen dat ik de baan niet wilde. Gelukkig heb ik het flexwerken nog achter de hand, maar tegelijkertijd brengt dat wat onzekerheden met zich mee. Kan ik wel voldoende diensten werken? Of, erger nog, straks heb ik een hele week geen zin en kan ik gewoon denken: “Werk ik toch lekker een weekje niet!”. Laat dat nu de bedoeling helemaal niet zijn. Ik wil de onafhankelijkheid, die het verdienen van je eigen geld met zich meebrengt, niet kwijt. Dan moet ik mijn hand ophouden bij mijn lief. Niet dat hij daar een probleem mee heeft, maar ik wel.

Wat wil ik nu eigenlijk? Waar word ik blij van? Volgens mij zit ik in een periode dat ik mezelf opnieuw uit moet vinden. Dat is spannend, maar valt niet altijd mee. Wat ik wel ben gaan doen is de opleiding voor gewichtsconsulente gaan volgen. Met die gedachte speelde ik ruim acht jaar geleden ook. Toen waren er andere afwegingen en besloot ik de opleiding voor verpleegkundige te gaan volgen. Gek dat zo’n opleiding dat toch door je hoofd blijkt te zijn blijven zwerven. Die heeft vast al die tijd liggen slapen in één van de laatjes van mijn ladekast. Hij is van kersenhout en heeft allemaal laatjes met een koperen handvat. Nee joh, natuurlijk heb ik niet echt zo’n kast, maar in mijn hoofd ziet ‘ie er zo uit. Het bewuste laatje is open gefloept en sindsdien doolt die gedachte door mijn hoofd. Gewoon doen dus, daar had ik geen twijfels over. Als ik klaar ben wil ik een eigen praktijk beginnen die ik dan combineer met het geven van voorlichting op bijvoorbeeld scholen. Flexwerken kan ik er dan mooi naast doen.

Mijn manuscript “De avonturen van kabouter Pim”  ligt bij een manuscriptbegeleider of beoordelaar. Dat boek moet er gewoon komen. De verhalen zijn te leuk om alleen aan mijn kleinkinderen voor te lezen. Drie van hen hebben een rol in de verhalen wat het voor mij alleen maar leuker maakte om ze te schrijven.

27-08-2014 (9)

Het laatste deel van de wandeling liep ik door een wildpark waar een grote hoeveelheid herten te zien waren. Zo te horen waren ze bronstig. Ik nam nog wat foto’s en besloot op dat moment om ook het tekenen weer op te pakken. Dat deed ik vroeger ook met veel plezier en het is er helemaal bij ingeschoten de laatste jaren. Eén van die hertenfoto’s kan ik waarschijnlijk mooi als voorbeeld gebruiken. Wie weet open ik de categorie “tekeningen” binnenkort op mijn blog.

Door al deze gedachten liep ik niet in het tempo waarin ik normaal wandel en het laatste stukje van de wandeling moest ik flink doorstappen om op tijd bij de manege te zijn. De les was nog niet begonnen en blij werd ik begroet. Tijdens de les wat foto’s gemaakt en daarna was het tijd om naar huis te gaan. M’n stiefdochter stortte in slaap en ik overdacht dat ik mezelf weer en beetje heb uitgevonden. Of misschien moet ik zeggen teruggevonden. En verrassend, of eigenlijk ook niet: het pianospelen blijft gewoon overeind in deze zoektocht.

Advertisements

2 thoughts on “Uitvinden of terugvinden?

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s