Bij de pedicure

Dit verhaal werd mij in de schoot geworpen. Ik kreeg het toegestuurd door één van mijn lezers en mocht het delen met jullie. 

Geert en ik zijn bij de pedicure. Mijn voeten worden weer keurig in orde gebracht, terwijl hij in het wachtkamertje een tijdschrift zit te lezen. Daar voegt zich een buurtgenoot bij hem en ze raken aan de praat. Ineens verschijnt Geert in het kamertje van de pedicure en vraagt aan mij: “Wat heb ik eigenlijk?” “Hoe bedoel je?” vraag ik. “Ik zit te vertellen over mijn ziekte, maar wat heb ik eigenlijk?” “De ziekte van Alzheimer” zeg ik. Geert verdwijnt weer naar het wachtkamertje. We horen hem triomfantelijk zeggen: “Ja, ik weet het weer, het is Alzheimer!” “Je vindt het toch niet erg dat ik hier om moet lachen?” vraagt de pedicure fijngevoelig. Ik zit echter zelf ook te lachen, maar tegelijk schieten de tranen in mijn ogen. “Hieruit blijkt dàt hij het heeft” zeg ik, “dit zijn van die funny – sad – momenten die er nu eenmaal ook bij horen”. En we glimlachen begrijpend naar elkaar.

Advertisements

2 thoughts on “Bij de pedicure

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s