Vrijheid

De halve wereld staat in brand en wij fietsen over het eiland Texel. Ik ben me heel erg bewust van de vrijheid die wij hier hebben en onwillekeurig vraag ik me af hoe lang die vrijheid blijft bestaan. De berichten in de krant liegen er niet om. Vandaag lees ik een ingezonden stukje waarin iemand aangeeft dat het, door alle ellende die via de kranten en het journaal over je heen spoelen, iedere dag een gevecht is om jezelf te blijven en niet in de put te raken. 

Ik kan me bij deze schrijver aansluiten. Het is niet zo dat ik dagelijks moeite heb om uit die put te blijven, maar het houdt me wel bezig. Soms denk ik dat ik de kranten beter niet meer kan lezen. Maar steek ik dan niet mijn kop in het zand? En toch heb ik die krant opgezegd, want misschien is het voor mij wel voldoende om alleen naar het journaal van 20.00 uur te kijken. Dat is minder breed uitgemeten en ventileert ook niet de meningen van vele journalisten.

Maar goed, samen met mijn lief en zijn twee kinderen van twaalf en bijna elf, fietste ik gister over het eiland Texel. Het was droog en zonnig, maar er stond een stevige wind. Het was hard werken op de fiets. Ik kan merken dat mijn stiefkinderen dit soort activiteiten niet gewend zijn. Het is opletten geblazen voor mijn lief en mij. Ze moeten wennen aan de huurfiets, maar maken soms ook rare bewegingen. Bij kruisingen moeten wij uitkijken voor vier, want soms zijn ze geneigd om gewoon maar door te fietsen. Afstappen gaat ook niet altijd vlekkeloos en mijn achterwiel werd ook niet gespaard waardoor de oudste bijna van zijn fiets viel.  Hij lette even niet op en zag over het hoofd dat ik voor hem fietste. Tel daar de flinke wind bij op dan krijg je niet zomaar een fietstochtje. De jongste liet zich door de wind niet kennen en hield stug vol. Als het te zwaar werd schoot ze in haar fantasie. Dan was de fiets een paard en die was nog lang niet moe. Het werkte. De oudste liet af en toe de moed zakken en werd dan even stevig toegesproken.  Ik fiets en geniet, maar probeer me soms even af te sluiten voor de woordenbrij die de oudste aan één stuk door produceert. Ik wijs hem op het moois om hem heen, zodat hij niet alleen maar bezig is met die vervelende harde wind. Want dat is waar die woordenbrij uit bestaat. Iedere keer probeer ik een ander gespreksonderwerp aan te snijden,  zodat hij even afgeleid raakt van het probleem waar hij met fietsen op stuit. Het lukt aardig en er ontstaan korte gesprekjes, waardoor ik weer iets meer van hem begin te begrijpen.

11-08-2014 (8)

Het Juttersmuseum was ons eerste doel. Een mooie vergaarbak voor allerlei aangespoelde spullen. Je weet niet wat je ziet en helemaal niet wat je hoort als in een film een Jutter aan het woord is. Het zijn geweldige verhalen, maar allemaal hebben ze een serieuze ondertoon. “Die van het schip in nood en het redden van de opvarenden.” Het is goed dat zulke verhalen verteld worden. De manier waarop de Jutter dit deed was leuk. Hij schetste scènes die hilarisch waren, zodat we flink hebben gelachen. Op foto’s zien we een enorme hoeveelheid schoenen die met elkaar het woord “sportschoenen” vormen. Ze zijn van een containervracht die aangespoeld is. Maar ook rijen televisies, waar je natuurlijk niets meer aan hebt. En dan alles wat gewoon achterblijft op het strand. Lege flessen, aanstekers, lege pakjes sigaretten en zelfs schepjes en emmertjes. Waarom ruimen mensen hun zooi eigenlijk niet op?

11-08-2014 (18)

Na het Juttersmuseum rijden we richting Oudeschild, met de bedoeling een boottochtje te maken. Helaas, we zijn net te laat. De boten die nog varen zijn al weg. Er liggen nog twee boten die vanwege het weer niet afvaren. Eén van de bemanningsleden legt uit dat de meeste mensen groen en geel terugkomen en het onderweg alleen maar druk hebben gehad met het voeren van de vissen. Ha ha, met andere woorden: “Ze hebben kotsend over de reling gehangen”.  Het is er eigenlijk geen weer voor en om te voorkomen dat de meevarenden nooit meer op een boot willen varen ze gewoon niet. Geen nood, want wat in het vat zit verzuurt niet en we beloven ter plekke om een andere keer weer naar Texel te gaan. En één ding weet ik zeker, wat wij beloven doen we. We drinken ergens wat en gaan naar De Koog. Daar nemen we een kijkje op het strand en de jongste gaat schelpen zoeken. Een flink aantal gaat mee terug naar huis. Die kan ze mooi wassen en gebruiken voor één of ander knutselwerkje.

Met elkaar hebben we een leuke dag, maar ook allemaal een moe lijf. Kijk, en dat geeft nou niet, want we weten ook waar dat door komt. We hebben gewoon heel veel lichamelijke arbeid verricht.  Dan mag je ook moe zijn en daardoor in slaap storten. Dat hoort ook zo. Bij mij duurt het even voordat ik echt slaap, want ik ben nog steeds aan het opletten. Ik zie gaten in de weg waar we omheen moeten. Langsrazende auto’s die niet voor ons willen stoppen en besluit al deze gedachten maar gewoon op te ruimen en val in een droomloze slaap.

 

 

Advertisements

2 thoughts on “Vrijheid

  1. Texel is leuk! Dat de wereld in brand staat niet, natuurlijk. Ik heb al jáááren geen krant meer. Krijg het nieuws wel binnen via internet. Mooie beschrijving van een fietstochtje over Texel. In gedachten fietste ik even met je mee. In gedachten. Want daar stond niet zoveel wind….

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s