Help, hoe doe ik dat: Vakantie vieren?

Ik ben opgelucht. Gewoon omdat ik nu eindelijk weet hoe ik mijn vakantie moet gaan vieren.

Belachelijk dat ik daar zo over in heb gezeten en het alsmaar niet wist. Zeker als je  het afzet tegen de slachtoffers van de ISIS, of tegen de nabestaanden van degenen die in het vliegtuig zaten dat boven de Oekraïne is neergehaald. Vergeet dan vooral ook niet de Hamas versus Israel en ook de Oekraïne die niet bij Rusland wil horen, al denkt Poetin daar totaal anders over. Vergeleken bij dit soort wanhoop, problemen en ellende valt mijn probleem toch totaal in het niet. Ik zou me eigenlijk moeten schamen, maar toch zat ik hiermee in mijn maag.

En waarom nu toch eigenlijk? We gaan een weekje naar Zeeland en de kinderen van mijn lief gaan mee. Die zijn de laatste drie weken van de zomervakantie bij ons. Dat is logisch want dan is de boel mooi verdeeld tussen moeder&stiefvader en vader&stiefmoeder. Ik weet alleen inmiddels uit ervaring dat ik totaal niet uitgerust raak van zo’n weekje met twee kinderen van elf en twaalf. Overigens gaat die van twaalf maar mee van vrijdag tot zondag, want hij moet de maandag er na al weer naar school. Brugklas, groepsvorming en het direct starten met de lessen gaf weinig gelegenheid om hem deze week toch mee te nemen. Beetje sneu, maar dit had geen enkele moeder, stiefvader, vader of stiefmoeder kunnen voorzien: “Een basisschool en een school voor voortgezet onderwijs in dezelfde plaats, die er verschillende vakantieweken op na houden.” Hoe verzin je het?

En waarom raak ik dan niet uitgerust van zo’n weekje? Nou, gewoon omdat de tijd dat ik met kinderen van die leeftijd op vakantie ging, ver achter mij ligt. Kom zeg, mijn oudste is de dertig ruim gepasseerd, de jongste is zevenentwintig en daartussen zit er nog één van dertig. Ik ben met dit soort vakanties dus terug bij af. “Maar dat wist je toch, toen je hier aan begon?” is de reactie wanneer ik dit ventileer. Ja, ja, natuurlijk wist ik dat. Maar tussen weten en ervaren zit een groot verschil hoor. Ik herinner me de eerste vakantie met z’n vieren nog. We hadden een sta-caravan gehuurd op een camping. Het was een smal straatje en iedereen kon op iedereens bord kijken. Allemaal jonge gezinnen met zeer jonge kinderen. Ik voelde me totaal uit de toon vallen en was na de vakantie zó moe. Veel moeier nog dan voor de vakantie. Dat is niet goed, dus het tweede jaar pakten we het al anders aan. Na die vakantie was ik minder moe, maar nog steeds moe. Even heb ik gedacht dat het voor mij beter zou zijn om die week alleen weg te gaan.  Gewoon lekker in mijn eentje, zodat ik met niemand rekening hoef te houden.

Gelukkig begrijpt mijn lief al deze gevoelens, maar echt leuk leek het hem niet.  Na veel denken van mijn kant en veel praten van beider kanten hebben we toch best een goede oplossing gevonden voor die drie weken. De eerste week is mijn lief vrij en gaan we op mijn vrije dag met z’n vieren naar Texel. Gezellig met een garnalenboot mee, misschien nog naar Ecomare, of naar het Juttersmuseum. Daar zijn we nog niet helemaal uit. Op mijn andere vrije dag, in diezelfde week, ga ik gewoon lekker wandelen. Dan moet ik nog drie dagen werken en bemoei ik me helemaal nergens mee.

En dan, in Zeeland? Nou, kijk wij hebben bedacht dat we samen gaan ontbijten. Met z’n vieren dus en later in de week met z’n drieën. Dan drinken we nog lekker een kop koffie en daarna ga ik mijn eigen ding doen. Welk ding dan wel? Wandelen, het liefst een tocht van een km of twintig. Of ik fiets naar één van de omliggende dorpen om daar eens een kijkje te nemen. Maar misschien ga ik ook wel mijn kabouter verhalen corrigeren, want daar komt op het ogenblik helemaal niets van. Of misschien pak ik mijn tekenspullen weer eens op, want die liggen de laatste maanden in de la van mijn kast te verkommeren.  Om een uur of vier voeg ik me weer bij mijn lief en bedenken we wat we gaan eten. Misschien maken we wel iets voor een picknick op het strand. Na het eten kunnen we nog mooi een spelletje doen of een ommetje maken met z’n allen. Of we kijken een filmpje, maar wie weet zijn er ook wel leuke activiteiten voor een elf jarige. En natuurlijk ga ik gezellig mee naar het Deltapark Neeltje Jans. Wat dacht je dan?

En weet je, de laatste week is mijn stiefdochter op mij aangewezen. Dan is mijn lief, haar vader dus, alweer aan het werk. Voor die week heb ik heus wel een en ander bedacht wat zowel voor haar als voor mij leuk is. Bovendien komt mijn dochter met mijn kleinzoon en kleindochter ook nog een dagje langs. Daar kijk ik nu al naar uit.

En nu nog dat stemmetje het zwijgen opleggen dat alsmaar beweert dat ik egoïstisch bezig ben. Dat ik het eigenlijk voor iedereen leuk moet maken. Dat stemmetje dat vervolgens vergeet dat ik dan heel moe word en niet meer gezellig ben. Het wordt tijd dat ik dat stemmetje zijn stembanden doorsnijd.

Advertisements

2 thoughts on “Help, hoe doe ik dat: Vakantie vieren?

  1. Wat een mooie, leuke en eerlijke column! Volgens mij hebben jij en je partner het heel goed opgelost! Beter een uitgeruste gezellige stiefmoeder dan een vermoeide vrouw die nergens zin in heeft…zoiets ongeveer, denk ik. Geniet ervan en snijdt de stembandjes maar gewoon door, die zijn beslist niet nodig 🙂 Veel plezier!

    1. Dank je wel, Ellie Schmitz. Ik ben blij met mijn partner, die altijd achter me staat. Die stembandjes zijn alleen een hardnekkig probleem. Zo heb ik ze doorgesneden en na verloop van tijd lijken ze wel weer aan elkaar te groeien.

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s