Een gekkenhuis

Welkom allemaal. Ga vandaag eens gezellig mij mee aan het werk in het verzorgingshuis. Bij iedere cliënt zet ik een andere pet op. Ik kan zo aan het toneel. Bij het Theater van de Lach of een komisch drama. Overigens noemde mijn jongste dochter dit vroeger “een dramische koma”.

Vanmorgen om 7.00 uur startte ik mijn dag bij mevrouw A. Zij moest geholpen worden met douchen. Daar was ik zo maar even 40 minuten zoet mee. Het zweet stond me op de rug en gutste over mijn gezicht. Terwijl ik haar hielp met het aantrekken van de bloes meldde zij mij dat het bovenste knoopje ook dicht mocht, want zó warm was het toch al niet meer. Ik deed het knoopje dicht en zag een prachtig borduurwerkje, net onder dat bovenste knoopje. “Wat mooi, dat takje met die blaadjes, als u het bovenste knoopje open zou laten zie je het helemaal niet. Goed dat u dit dicht doet vandaag” zei ik haar.

Daarna begon ik met het delen van de medicatie. Mevrouw B. gaf aan dat zij eigenlijk wel even wilde plassen, dus haar gaf ik de po op bed. “Belt u als u klaar bent, dan haal ik u er weer af” zei ik tegen haar. Twee deuren verder ging mijn pieper. Meteen liep ik terug, haalde de po onder haar weg en ging weer verder met mijn werkzaamheden. “Ik word toch wel al snel geholpen hè? vroeg zij mij.

Aan het eind van de gang hoorde ik een hoop tumult. Het echtpaar zat enorm te mopperen. Ik kon gewoon letterlijk verstaan wat zij er van vonden dat ik er nog steeds niet was. Logisch, want het was uiteindelijk al 8.05 uur. Hoe zou ik hier vandaag eens mee omgaan? “Goedemorgen!” begroette ik het echtpaar. “Brombrombrom”, klonk het uit zijn stoel. Terwijl ik haar hielp met haar ‘pufje’ vroeg ik aan hem of hij zijn kleren vast klaar wilde leggen.  Hij liep langs mij heen om in het trappenhuis te gaan roken en liet mij weten dat als ik geen haast had, hij dat nu zeker ook niet had. Dat gaat dagelijks zo, en niet alleen als ik het echtpaar kom helpen. “Prima, ik kom over een kwartiertje wel terug” liet ik hem weten. “Brombrombrom!”

Ik zette bij de laatste drie cliënten de medicatie vast klaar en na tien minuten was ik er weer en helaas, hij moest nog steeds zijn kleding klaar leggen. En hoe ging ik hier vandaag mee om?  Ik zei tegen hem dat hij zich moest schamen. “Mijnheer, ik begrijp u niet. U heeft van half acht tot acht uur zitten mopperen dat alles te lang duurt. In diezelfde tijd had u ook uw kleding klaar kunnen leggen.” Hielp dat? Welnee want hij begreep zoveel niet. Bijvoorbeeld waarom zij altijd als laatste hun medicijnen krijgen. Op de zakjes staat keurig dat het medicatie is van 8.00 uur. Tja, dan is 8.05 uur wel wat laat. Ach ja, heel logisch start ik altijd aan het begin van de gang, zodat ik als laatste bij hen ben. Daar moet ik dan toch zijn om hem te helpen. Dat noem ik “het zo goed mogelijk organiseren van je werk, zodat je niet onnodig heen en weer hoeft te lopen”. Het liefst wilde ik hem dit uitleggen, maar ik deed het niet en zwijgend hielp ik hem met douchen. “Wilt u een kopje thee?” vroeg ik hem. Nee, hij wilde niks en ik hoorde hem bijna denken dat hij die thee zeker niet van mij wilde.

Vervolgens pendelde ik tussen drie vlak bij elkaar liggende kamers. Bij de één zette ik de vernevelaar aan. De ander, mijnheer X gaf ik de medicatie in met appelmoes en zette ik een boterham, zonder korst, met hagelslag binnen handbereik neer. Aan de overkant gaf ik een mevrouw eerst wat te drinken. En toen was er even vijf minuten tijd voor een kopje koffie. Het was dan ook al 8.50 uur, dus mocht het wel even.  Na mijn koffie zette ik bij haar de vernevelaar uit, hielp hem voor een deel met zijn brood en de thee, want hij was te moe om zelf te eten en te drinken. Aan de overkant hielp ik haar met pap eten en liep ondertussen af en toe bij hem binnen om weer een stukje brood in zijn mond te doen. Tenslotte hielp ik de mevrouw, waarbij ik de vernevelaar had uitgezet, nog met het eten van haar pap en inmiddels was het 9.30 uur.

Ha ha, kunnen jullie het nog volgen?

Mijn telefoon ging en de receptioniste liet weten dat mevrouw M. klaar was bij de kapper. Of ik haar even naar haar appartement kon terug brengen. “Direct maar doen” dacht ik. Achter de rolstoel liep ik door de gang. Hup, door de bocht met een grote zwaai, hup de volgende bocht en daarna tot aan haar deur. Bij iedere bocht schoot zij in de lach. Het leek dan ook wel wat op sleetje rijden, vond zij.

Mevrouw F. was aan de beurt. Ik belde aan en liep bij haar naar binnen. “Goedemorgen!” begroette ik haar. Net als andere dagen vroeg zij wie daar was. Ik liep naar haar bed en liet even ‘mijn neus zien’. “O ben jij het?” Ja ik was het en ik vroeg haar om op de rand van haar bed te gaan zitten vanwege het pufje en de medicijnen. “Goed rechtop blijven zitten, anders rolt u achterover en krijgt u het water in uw nek.” Dat had ik niet moeten zeggen, want door het lachen helde zij direct weer naar achter. Ik ging naast haar zitten, steunde haar in de rug en hielp haar met de medicijnen. Daarna pakte ik de douchestoel en liet haar, bet behulp van de rollator, staan. “Blijf je wel bij me, want ik val hoor”. Natuurlijk bleef ik bij haar en zij landde zachtjes op de douchestoel. “Hoe is het nu met je zoon?” Ik kwam hem gister nog tegen. Het is toch zo’n knappe jongen en hij heeft zo’n mooie bos haar. Hij lijkt precies op u” liet ze me weten Kijk, dat is nu eens een leuk compliment, want mijn zoon is een knappe jongen en lijkt precies op mij.  Wat wil ik nog meer. Mijn zoon woont in het westen van het land en ik ben in Overijssel aan het werk. Helemaal kloppen deed het verhaal niet, maar dat mocht de pret niet drukken. Ik praatte met haar mee en liet weten dat mijn zoon het prima maakt en dat ik blij was om te horen dat hij op mij lijkt. “Als hij toch hier in de buurt was, had hij best even bij zijn moeder langs kunnen gaan” vond ik. Daar dacht zij anders over, ze nam het direct voor hem op. “Ach, het is zo’n goeierd, hij heeft het natuurlijk veel te druk”. Luchtig liet ik haar weten dat ze misschien wel gelijk heeft.

Mijn telefoon ging. Een collega had even een extra handje nodig. Ik hielp mevrouw F. met het aantrekken van haar hemd en shirt en vroeg haar even vijf minuten geduld te hebben.
“Natuurlijk, lieverd, ga jij maar even hoor. Je komt wel terug hè?” Natuurlijk was ik iets langer dan vijf minuten weg, maar dat leek haar niet te hebben gehinderd. “Wilt u even gaan staan? Houdt u zich maar aan de wastafel vast”. Ik zag de verbazing op haar gezicht: “Staan? Waarom moet ik in vredesnaam staan?”“Ik wil even uw billen wassen, dat gaat niet als u er op zit” zei ik.  Net als andere keren schoot zij in de lach en zei: “Wat bent u toch voor type? Ik moet altijd zo om u lachen.”

Wat later die ochtend bracht ik haar naar de groepsopvang. Ze vertelde mij dat ze zo bang voor haar benen was. Ik keek haar quasi verbaasd aan en zei: “Maar wat is dat nu voor flauwekul. Ik ben nooit bang voor benen en zeker niet voor die van mezelf.” “O god, daar gaan we weer. Wat bent u toch voor type? Ik moet altijd zo om u lachen. Tja, wat ben ik voor type. Waarschijnlijk ben ik gewoon een beetje raar.

Het is nu tien over tien en de rest van de dag bespaar ik jullie, want ik had nog vele petten op. Van werken in de zorg krijg je bijna een gespleten persoonlijkheid. Het is werken in ‘een gekkenhuis’. Daar kan ik de ene dag beter tegen dan de andere dag.

Nog even. Dit is het laatste, echt het laatste over vandaag, wat ik nog even kwijt wil aan jullie. Mevrouw G. draait sinds afgelopen zondag haar hoofd van mij weg. Ze wil mij niet meer zien, want die zondag heb ik tegen haar dochter gezegd dat de thee, die wij ’s middags schenken, eigenlijk alleen voor de bewoners is. Het meeste bezoek zet dan ook gezellig zelf een potje thee of koffie. Daar heb ik haar dochter zó mee gekrenkt dat mevrouw G. boos is. Ik heb haar vandaag toch maar even laten weten dat ik dit gedrag wat vreemd vind. Het dreigde even te ontaarden in wat heen en weer gepraat, maar ze heeft besloten dat ze mij voortaan toch maar weer gedag zegt. “Uiteindelijk bent u toch altijd een lieve zuster.”

 

 

Advertisements

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s