De schoenmaker

Ik baalde flink, want voor de tweede keer binnen een jaar moest mijn wandelschoen gerepareerd. Alweer liet aan de binnenkant de zool los. Vorige keer kreeg ik van de schoenmaker op m’n kop, want ik had de boel eerst zelf gelijmd. Dat had ik beter niet kunnen doen, want nu moest hij de lijm er eerst uitkrabben. Tja, weet ik veel. Liefst had ik de schoen naar de winkel terug gebracht. Maar ja, ik had de schoenen in een ander deel van het land gekocht en uiteraard het bonnetje niet bewaard. Dan blijft alleen de schoenmaker over.

Vrijdagmiddag bracht ik de schoenen weg met de vraag of ik ze de volgende dag kon ophalen, want zondag zou ik gaan wandelen. “Natuurlijk kan dat, maar wel voor énen, want daarna is de zaak dicht” werd mij verteld.

Zaterdagochtend ging ik eerst naar de kapper en om half tien liep ik bij de schoenmaker naar binnen. Mijn schoen was nog niet gerepareerd. Vrijdag in de namiddag hield de machine er mee op, maar hij repareerde de schoen waar ik bij stond. Al werkend vertelde hij dat zijn vrouw vanmorgen alleen naar de Scapino was. Hij was trots op haar, dat kon ik horen. Belangstellend vroeg ik of zij dat nog niet eerder alleen had gedaan.  Wat bleek, zijn vrouw zit in een rolstoel en is voor een groot deel afhankelijk van hem. Iedere werkdag belt hij om half vier naar huis. Als zijn vrouw niet opneemt wacht hij af of zij terugbelt. Als er om vier uur nog steeds niet teruggebeld is sluit hij de zaak en rijdt als een speer naar huis. De laatste keer dat dit gebeurde reed de politie achter hem aan, want uiteraard reed hij te hard. Hij nodigde de agenten uit mee naar binnen te gaan, zodat zij konden zien waarom hij zoveel haast had. ZIjn vrouw lag languit in de gang. De bon voor te hard rijden heeft hij nooit gekregen. Bovendien werd kreeg hij politie escorte naar het ziekenhuis. Kijk, dat scheelde tijd.

Tijdens het praten keek hij af en toe naar buiten. Ik denk dat hij wat ongerust was. Toen ik op de fiets stapte betrapte ik me er op dat ik keek of ik een vrouw in een rolstoel zag rijden. Even kreeg ik het gevoel dat ik misschien bij de Scapino naar binnen moest lopen. Ik deed het niet en dat is ook goed. Dit echtpaar kan heel goed op zichzelf passen. Ze hebben daar prima afspraken over.

Advertisements

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s