Lang leve de bezuinigingen

De eerste huurders wonen in het verzorgingshuis. Het zijn cliënten die zorg van ons krijgen, die wij in minuten moeten registreren. Deze cliënten moeten het vooral van hun mantelzorgers hebben, want wij mogen niet alles meer zomaar tussendoor doen, omdat voor bepaalde zaken geen geld meer binnenkomt. De zorg is afgepast, vandaar het registreren van die zorgminuten. In de thuiszorg al lang heel gewoon, in het verzorgingshuis nieuw.

Dit weekend klaagde één van deze cliënten over een zere keel, gepaard gaande met een dikke, harde, warme rode plek in haar hals. Ik bekeek de plek, keek goed of ik niet ergens een aanwijzing zag dat zij misschien door een insect zou zijn gestoken, voelde er aan en besloot om te kijken of zij koorts had. Zelf had zij geen thermometer, dus waarschijnlijk ging ik geheel buiten mijn boekje door er één van het huis te gebruiken. Zij had koorts, ruim 38° en dat al vroeg in de morgen. En ja, het was warm, dus misschien kwam het daar wel door, opperde zij hoopvol. Slikken ging moeilijk, deed ook zeer. Toch maar de huisartsenpost gebeld.

Tegen etenstijd kwam er een huisarts langs. Mw. moest naar de poli KNO en liefst zo snel mogelijk. “Kan er iemand met u mee?” vroeg de arts haar. Dat werd wat lastig, haar enige zoon was op vakantie in Israël. “Heeft u misschien een nichtje, of één van de kinderen van uw zoon, of een oude buurvrouw die mee kan?” opperde de arts. Het hele leger mantelzorgers werd uit de koker getoverd van de huisarts. Mw. bleek echter niemand te weten die met haar mee zou kunnen. De naam van de buurman klonk, en op internet heb ik bij de naam en het adres het telefoonnummer van de beste man opgezocht.

“Zou u misschien met uw vroegere buurvrouw mee kunnen naar de KNO poli in Zwolle? Haar zoon zit namelijk in Israel.” Nee, het kwam de buurman niet echt gelegen. Ik stelde de man gerust dat het niet erg was dat het op een andere manier opgelost zou worden.

En hoe regelde ik dit dan wel? Ik bestelde een taxi en mevrouw moest alleen naar de poli in Zwolle. De taxichauffeur kwam met spoed, excuseerde zich voor zijn outfit, want hij liep nog in zijn korte broek. Hij begreep dat het spoed was en was direct gekomen.

Mijn achting steeg voor deze man, helemaal toen hij zei dat hij met deze mevrouw mee zou gaan naar de balie in het ziekenhuis. Dat hij, als er niemand was die haar naar de poli kon brengen, dat zelf zou doen. En waarom deed hij dat allemaal? Hij wist als geen ander dat alle menselijkheid wegbezuinigd is door Den Haag en vertelde dat zijn eigen moeder zich om die reden had laten versterven. Op die manier ging het geld in ieder geval niet naar die graaiers, zei hij, of woorden van gelijke strekking.

Kon er dan niemand van ons mee? Nee, daar is de bezetting te krap voor. Kon er dan niet iemand langer blijven om met haar mee te gaan? Nee, want die tijd mogen wij niet schrijven. Wij zijn werkzaam in de zorg en niet de mantelzorger van iedere bewoner. Het is geen vrijwilligerswerk wat wij doen. En laten we heel eerlijk zijn, een dikbetaalde baan is het niet eens. Dit is gewoon wat van een mantelzorger verwacht wordt en deze kon niet mee, hij zat in Israël en kon hier dus helemaal, totaal niks aan doen.

Het is in deze tijd dus aan de orde om, terwijl je in goede gezondheid bent, een groot sociaal netwerk op te bouwen zodat je later genoeg mantelzorgers om je heen hebt verzameld. Maak ook vooral geen ruzie met de mensen uit dit sociale netwerk, want dan laten ze je misschien wel vallen als een baksteen. Maar goed, als je aan een groot sociaal netwerk niet zo veel behoefte hebt, omdat je graag alleen bent of alleen met je dierbaren, is het dus toch raadzaam om hier aan te werken. Het is om te huilen.

Om te voorkomen dat iemand zich aangevallen voelt zeg ik er, voor de zekerheid, nog bij dat ik dit helemaal niemand in ons huis verwijt. Degenen die in de zorg werken kunnen hier werkelijk helemaal niets aan doen. Ik verwijt het de mensen die in Den Haag, achter hun bureau, allerlei maatregelen nemen waarvan zij de gevolgen echt totaal niet kunnen overzien. Misschien is het raadzaam dat zij, met zo min mogelijk mantelzorgers, gewoon eens een maandje bij ons komen wonen om te ervaren of dit ze bevalt. Of een maandje meewerken in de zorg. Ook raadzaam. Helaas, dit voorstel heb ik al gedaan aan onze minister President Mark Rutte. Je raadt het al, hij ging daar niet op in.

Advertisements

2 thoughts on “Lang leve de bezuinigingen

    1. Ja Arnold, dat is het zeker. Ik loop alleen ook nog eens met het gevoel dat ze de mensen die werkzaam zijn in de zorg net zo hard laten ‘ verruten’. Wij zijn versleten voordat wij de pensioengerechtigde leeftijd hebben bereikt, vrees ik.

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s