Is het weg dan?

Hij is al een paar dagen zijn ondergebit kwijt. Niet dat hij dit erg vindt, want het doet hem pijn in de mond. Zodra je hem het ondergebit aangeeft begint hij te protesteren. Als je het ondergebit in zijn mond doet haalt hij het er meteen weer uit. 

Ik heb hem op de rand van het bed geholpen en hij zit nog bij te komen. “Ik ben zo vreselijk moe” is het eerste wat hij zegt. Ik kruip over de vloer om onder het bed te kijken. Iets wat mijn collega’s ook al hebben gedaan, maar je weet maar nooit. Misschien achter de gordijnen, die tot op de grond hangen. Nee hoor, het gebit is nergens zodat ik zucht en aan hem vraag: “Waar is uw ondergebit toch gebleven?” Verschrikt kijkt hij me aan, voelt in zijn mond en zegt: “Is het weg dan?” Meteen daarna tilt hij zijn kussen op en verplaatst drie zakdoeken. Dan zucht hij: “Ik ben zo vreselijk moe” en gaat weer in bed liggen.

Advertisements

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s