Normandië – Emoties

We zijn, met z’n tweeën, acht dagen naar Normandië geweest. Sterker nog, we hebben daar gekampeerd. En dan niet in een caravan, maar in een heuse tent die we van mijn jongste dochter te leen hadden. Geweldig, want wij blijken allebei “echte kampeerders” te zijn. Heerlijk, dat gepruts op één gaspit, dagelijks onze boodschappen doen omdat we alleen een koelbox met koelelementen bij ons hadden. We hebben genoten van deze dagen samen.

Niet zo heel lang geleden gingen de vakantiedagen van mijn echtgenoot op aan heel veel schoolvakanties van zijn kinderen. Door wat “opoffering” van mijn kant, wat vervolgens inhoudt dat hij niet meer alle dagen van zo’n vakantie vrij hoeft te nemen, blijven er wat meer vrije dagen voor ons samen over. Jaarlijks negen dagen is echter toch wel het maximale voorlopig. Ik ben overigens niet altijd heel nobel als het om dat soort “opofferingen” gaat, want regelmatig heb ik het er best moeilijk mee als ik een vrije dag gebonden ben door mijn stiefkinderen. Daar kan ik maar beter gewoon eerlijk over zijn, anders denken jullie dat ik een soort super stiefmoeder ben en dat is gewoon niet zo.

Normandië betekent uiteraard dat we de landingsstranden gingen bezoeken. “Moet dat nu echt in je vakantie?” denk je misschien. Ja, dat moest inderdaad. We waren namelijk op vakantie in het deel van Frankrijk waar in juni 1944 de bevrijding van Europa is begonnen. Dat ging niet zonder slag of stoot. Ik heb op school geleerd over de Tweede Wereldoorlog, maar dat bleef toch sterk beperkt tot wat er in ons eigen land èn in de concentratiekampen gebeurde. Helemaal begrijpen hoe dat allemaal kon deed ik toen al niet. En tijdens onze bezoeken aan de landingsstranden bleek dat ik het nog steeds niet begrijp. Een Wereldoorlog, een oorlog dus waarin de hele wereld verwikkeld was. Het is niet te bevatten en toch was het zo.

De dag na aankomst op de camping gingen we naar St. Mere eglise. Het is inmiddels een schitterend dorp, maar de geschiedenis liegt er niet om. We bezochten daar het Airborne museum Airborne-Museum. Indrukwekkend, vooral de beelden van D Day zelf. Niet de beelden zoals je ze in de film ‘The longest Day’ zag, nee gewoon de ongeromantiseerde beelden van een verschrikkelijk slagveld. Jonge Amerikanen die voor onze vrijheid kwamen vechten en werkelijk dachten dat ze met gemak de vijand konden verslaan. Fluitje van een cent. Of beter gezegd ‘piece of cake’, misschien is dat wel de uitdrukking die ze gebruikten.

Wat ik niet verwachtte was dat ik daar heel emotioneel onder zou worden. De laatste filmbeelden die ik zag waren die van vrouwen bij de vele kruisen van gesneuvelde soldaten. Ik kreeg een dikke keel en voordat ik het wist stond ik te huilen. Idioot vond ik het, want ik heb heel die oorlog niet meegemaakt, ken ook niemand die daar gesneuveld is en toch huilde ik. Was het alleen verdriet vanwege al die levens die daar eindigden? Op de eerste dag al 3.000 van de 150.000 die aan deze invasie meededen. Nee, het was verdriet, boosheid èn ook nog eens machteloosheid. Hoe kon één man het voor elkaar krijgen dat heel de wereld in oorlog was. Had hij er ooit over nagedacht hoe hij, als hij alles had veroverd, moest gaan regeren? Waarschijnlijk niet.

En nu, in deze tijd? Afghanistan, Irak, Syrié, de ISIS strijders, Rusland, de Oekraïne. Het houdt gewoon nooit op. Ook daar moest ik om huilen.

IMG_2850

Ook tijdens ons bezoek aan een van de Amerikaanse begraafplaatsen werd ik door soortgelijke gevoelens overvallen. Al die kruisen, bijna 10.000, waarbij er zoveel gesneuvelden lagen die nog maar net of niet eens voet aan land gezet hadden. Het was om kippenvel van te krijgen.

 

Op de begraafplaats voor Duitse soldaten, waar veel minder bezoekers rondliepen, waar alles somber was en de kruizen zwart waren, had ik hier geen last van. Ik bleek ineens heel haatdragend te zijn en kon alleen maar denken: “Jullie waren begonnen hoor. Jullie bedachten ook die concentratiekampen”. Is dat fout, moet ik vergevingsgezinder zijn. Vast wel, maar ik bleek het niet te zijn. Zeker niet toen ik bij de uitgang een collectebus zag waarin geld gedoneerd kon worden voor het onderhoud van deze begraafplaats en nadat ik in het infocentrum allerlei folders zag liggen waarin propaganda gemaakt werd voor het Duitse Jeugdwerk voor vrede. In elke folder zat een cheque waarmee je geld over kon maken om dit goede doel te steunen. Natuurlijk ben ik het helemaal met je eens als je zegt dat dit toch mooi werk is. Dat is ook zo, maar ik kon toch niet nalaten te denken dat ze zelf begonnen waren aan al die waanzin. Ik weet ook dat niet iedere Duitser hier achter stond, maar ze zijn ook nooit met z’n allen massaal tegen die waanzin in gegaan.

Uiteraard vroeg ik me af hoe ik gehandeld zou hebben als ik in die tijd geleefd had. En nee, zeker weet ik dat niet, maar ik denk dat ik me, met mijn eigenwijsheid, bij het verzet zou hebben aangesloten. Maar, ik zeg er bewust bij dat ik dat niet zeker weet en ook hopelijk nooit te weten zal komen want:  “Dit mag nooit meer gebeuren en het herdenken van de oorlogsslachtoffers van de Tweede Wereldoorlog mag nooit verdwijnen. Zelfs niet al is die roep er af en toe wel of vindt men dat het herdenken anders moet. Dat we alle oorlogsslachtoffers, ook van de huidige oorlogen, op die dag moeten herdenken. Dat moet ieder dan maar in stilte voor zichzelf doen. Deze soldaten hebben hun leven gegeven waardoor wij nu in vrede kunnen leven. Ik kwam daar ook tot de conclusie dat ik er spijt van heb dat ik mijn stem voor het Europese parlement verloren heb laten gaan omdat ik niet wist op wie ik stemmen moest. Ik mag stemmen, heb het recht om te stemmen en daarmee ook de plicht om te stemmen. Stom, maar die vergissing kan ik niet meer rechtzetten.

 

 

Advertisements

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s