Het doolhof

 

Al wandelend realiseerde ik me in wat voor doolhof ‘De zorg’ is veranderd. Ik had ook heerlijk veel tijd om me dit te realiseren, want ik liep 21 km door een natuurgebied.

IMG_2699

Alle tijd dus om al mijn gedachten te ordenen en zo bedacht ik dat ik twaalf jaar geleden begon aan de opleiding verzorgende IG en ik meteen daar achter aan de opleiding voor verpleegkundige deed, met het idee hiermee werk te hebben tot aan mijn pensioen.

De zorg is echter aan het veranderen en mensen moeten langer, zelfstandig, thuis blijven wonen. Uiteraard met hulp, maar dan wel zo minimaal mogelijk. Ook bij ons is het goed te merken want de eerste huurders hebben hun appartement betrokken in het verzorgingshuis. En aan deze mensen wordt minder zorg geboden dan aan onze huidige cliënten.

Ik weet nog goed dat ik een jaar of vijf geleden, toen ik nog in het westen van het land werkte, geconfronteerd werd met het fenomeen ‘verpleeghuiszorg in het verzorgingshuis’. Als één van de zorgcoördinatoren van een somatische afdeling in het verpleeghuis moest ik inventariseren wie hier voor in aanmerking kwam. Dat was niet zo moeilijk, maar het werd andere koek toen we diezelfde cliënten de vraag stelden of zij mee wilden werken aan deze verhuizing. Nou nee, eigenlijk wilden zij dat niet, het was wel goed zo. Hoe dit afgelopen is weet ik niet, want ik  maakte de overstap naar de screeningsunit voor dementerenden. Op deze afdeling was die vraag niet aan de orde.

Toen ik ruim twee jaar geleden in het oosten van het land ging werken kreeg ik te maken met verpleeghuiszorg in het verzorgingshuis. Nu wordt het weer afgebouwd, want bij natuurlijk verloop worden geen verpleeghuiscliënten meer opgenomen.

Het werken in de zorg lijkt in deze tijd op pionieren, want alles moet op de schop. De vanzelfsprekendheid van zorg ontvangen is verdwenen. Mensen gaan een appartement huren in een verzorgingshuis en wonen daarmee geheel zelfstandig. Wij doen alleen datgene waarvoor men geïndiceerd is. “Dat is toch geen probleem?” hoor ik je nu denken. Misschien niet, maar wij, in de zorg, willen zorgen en dat mag niet meer op de manier waarop we dat deden. Alles wat iemand nog zelf kan moet hij ook zelf doen. Het klinkt allemaal heel logisch, maar de oudere mens is soms best wat gemakzuchtig en wij maar al te bereid om dingen over te nemen. Het mag alleen niet meer, want voor alle extra handelingen komt geen geld meer binnen.

We moeten, wat we doen, registreren. Net als in de thuiszorg dus en zo moeten we ook leren denken. Eigenlijk horen we te doen alsof we op onze fiets, of in onze auto stappen en dan bij iemand zorg komen verlenen. Dan moet je dus alles wat je moet doen met elkaar combineren. Je kunt niet denken: “Ik kom over een half uur wel terug om een kopje koffie te schenken”. Dat gaat dus niet. Dus was je iemand, en als diegene niet zelf voor zijn koffie kan zorgen, moet je van zijn eigen koffie een potje koffie zetten. Dit doe je dan in de thermoskan, zodat hij of zij later op de dag een kopje koffie kan drinken. De was meenemen is hierbij ook niet aan de orde. Die moeten zij zelf doen, of laten doen. Vervolgens registreer je de handelingen onder twee verschillende noemers. Het ene bij de AWBZ en het andere onder WMO. Voor die WMO handelingen komt minder geld binnen dan voor die, die door de AWBZ worden vergoed. Een doolhof dus, voor ons.

Alle bezuinigingen betekenen ook dat er minder werk is. Nee, eigenlijk zeg ik dit niet goed. Er is niet minder werk, er is gewoon minder geld om al het personeel te blijven betalen en dan zitten we nu pas in bezuinigingsjaar één. We hebben er nog drie te gaan. Het is dus nog maar de vraag of ik inderdaad tot aan mijn pensioen verzekerd ben van een baan. En daarin ben ik uiteraard niet de enige. Het geeft een hoop onzekerheid en ik ben er lang niet altijd van overtuigd dat ik mijn baan wel zal houden. Ik werk nog kort bij deze werkgever en een ontslagvergoeding voor mij zal voor de baas zeker voordeliger zijn dan voor iemand die hier al vijfentwintig jaar werkt.

Wie weet hoe mijn toekomst er uit zal zien? “Had je maar in het westen moeten blijven” denk je nu waarschijnlijk. Ik denk het niet, want daar zal men met het zelfde bijltje moeten hakken. Die bezuinigingen zijn namelijk niet door mijn werkgever bedacht. Nee, dat heeft ons huidige kabinet, in Den Haag uitgebroed en volgens mij hebben ze daar geen idee wat ze hiermee aanrichten.

Advertisements

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s