Onbegrip

Het is Moederdag en even na achten blaast hij, zittend op zijn rollator, zijn laatste adem uit.

Mijn collega had hem geholpen met wassen toen hij aangaf dat hij naar het toilet moest. “Ga eerst maar iets anders doen, want het gaat wel even duren”, liet hij haar weten. Hij moest nog geholpen worden met aankleden, alleen zijn onderbroek had hij al aan. Toen mijn collega terugkwam trof ze hem aan terwijl hij zijn laatste adem uitblies. Ze riep de dichtstbijzijnde collega om hulp, die mij belde of ik meteen wilde komen. Ik had net schone kleding voor een bewoner uit de kast gehaald en vertelde hem dat ik een collega moest helpen en daarna weer terug zou komen.  Toen wist ik nog niet dat het drie kwartier zou duren voordat ik hem verder kon helpen.  Ik holde nog net niet door de gangen, maar snelwandelen zou je het wel kunnen noemen. Toen ik binnenkwam en zag dat hij overleden was, was het eerst wat ik gek genoeg dacht: “Ik had ook iets langzamer kunnen lopen”.

Dat hij van de rollator af moest was wel duidelijk. Het zou niet lang meer duren voordat hij er vanzelf af zou glijden en dat wilden we niet. Hem van rollator op bed tillen was geen optie. De man was al flink van omvang en gaf nu helemaal niet mee. Loodzwaar zou dat zijn en ik besloot de passieve lift te halen uit het appartement er naast. Er werd nog een collega gebeld en met z’n vieren stonden we te sjorren, trekken en te duwen om de tilmat om de man heen te krijgen. Het was een nare gewaarwording, al dat getrek aan een overleden man en we waren blij toen hij eindelijk op bed lag

We waren allemaal van slag, want zoiets gaat je niet in de koude kleren zitten. Mijn collega belde de huisartsenpost, want er moest een schouwarts komen en ik belde de dochter van de overleden man. Wat moet je dan een nare mededeling doen. Je kunt het niet verpakken of er een ‘verzachtend’ strikje omheen doen. Het is een mededeling die als donderslag uit de hemel komt: “We hebben een half uur geleden uw vader dood aangetroffen”.

Ondertussen ging er  al geruime tijd een bel. “Ook dat nog, het echtpaar wat altijd vindt dat zij overal te lang op moeten wachten had ons nodig”, dacht ik en ik zei tegen mijn collega’s dat we, als ik terug was eerst koffie gingen drinken. We konden niet zomaar doorgaan, dit moest even bezinken. Het echtpaar begroette me al mopperend dat het geen manier van doen was om mensen zo lang te laten wachten. Ik legde de situatie uit en er leek begrip te zijn. Zij moest naar het toilet en hij zat op de douchestoel te wachten tot hij geholpen werd met wassen en aankleden. “Belt u als u klaar bent, dan ga ik nog even terug naar mijn collega’s” zei ik haar. Al snel belde ze en bleek het hele begrip voor de situatie te zijn vervlogen. Ik hielp haar van het toilet en vertelde haar dat mijn collega’s eerst een kop koffie gingen drinken. Erg vriendelijk werd mijn mededeling niet ontvangen: “En mijn man dan? Moet hij dan zomaar blijven zitten. Hij krijgt het koud zo in zijn onderbroek”. Ik opperde dat hij zijn ochtendjas aan zou kunnen doen, wat hij ook deed. Zij jammerde verder: “Het is maar goed dat dit niet op donderdag gebeurt, want dan moet hij om negen uur bij de poli zijn”. Nu ging zij voor mij een grens over en ik reageerde misschien niet heel professioneel maar wel vanuit mijn hart: “Wilt u stoppen om alleen met uzelf bezig te zijn? Er is net iemand overleden, wij moeten dit verwerken en straks familie van hem opvangen.” Haar man snauwde haar toe dat ze eens op moest houden met haar gezeur en ik ben het appartement uitgelopen.

Het vinden van een overleden man, zittend op zijn rollator, het getrek, gesjor en geduw om hem in de passieve lift te krijgen, de familie informeren over het overlijden van hun vader hakte er allemaal in. Maar het onbegrip en ongeduld wat er vervolgens ontstaat bij andere bewoners is iets waar ik niet altijd mee om weet te gaan. Gelukkig zijn niet alle bewoners zo, maar er zit best een groot aantal tussen die nooit ergens blij mee is,  altijd commentaar heeft en ontevreden is. Ik hoop met heel mijn hart en ziel dat ik later niet zo word.

Advertisements

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s