Het zondagochtendinterview

Toen ik op zondagochtend, om tien voor half zeven, in de auto stapte om naar mijn werk te gaan viel ik midden in een interview op radio 1. Verbaasd heb ik zitten luisteren naar een diabeet van 26 jaar oud. Zelf ben ik geen diabeet, maar in mijn werk heb ik er wel regelmatig mee te maken en zie ik hoe diabetes je leven kan beheersen. Alles wat je eet of juist niet eet, beïnvloedt het bloedsuikergehalte in je bloed. Koorts, ziekte, zelfs slechte mondhygiëne is hier van invloed op.

Deze 26-jarige diabeet bleek zijn hele leven al een droom te hebben. Hij wil piloot worden, iets wat tot voor kort tot de onmogelijkheden hoorde in dit land. Sinds kort word je als diabeet wel toegelaten tot de opleiding, maar het heeft veel haken en ogen en de kans op een baan is zeer gering. In Canada schijn wel als piloot te mogen vliegen, maar moet je tijdens een vlucht wel ieder half uur je bloedsuikergehalte controleren. Heel begrijpelijk overigens, want zodra iemand een te laag of te hoog bloedsuikergehalte krijgt, daalt zijn bewustzijn en je kan zelfs in coma raken. Bij een te laag bloedsuikergehalte kan een diabeet ook nog eens behoorlijk agressief worden. Best link als je als piloot een vliegtuig vol passagiers van A naar B moet vervoeren.

Dromen

De opleiding  is behoorlijk duur en ik wist eerlijk gezegd niet wat ik hoorde. Deze jonge diabeet heeft € 135.000,– nodig voor zijn opleiding. Uiteraard heeft hij dit niet, een lening kan hij niet afsluiten en voor een hypotheek heeft hij geen onderpand. De kans dat hij als piloot aan de slag kan is bijna nihil, want zelfs piloten zonder diabetes zijn minimaal twee jaar werkloos na hun opleiding te hebben voltooid. Een afgestudeerde piloot vertelde tijdelijk in een kunstgalerie te werken. Hij heeft een schuld van € 160,000.—waar hij nog niets op heeft afgelost. Hij is blij dat hij de rente op kan hoesten, zodat de schuld niet steeds groter wordt. Hij moet bijblijven, vakliteratuur lezen en minimaal één maal per maand in een vluchtsimulator “vliegen”, anders kan hij het vak verder helemaal vergeten.

Tegenprestatie?

De 26 jarige diabeet deed een oproep. Hij is een crowdfunding  gestart en hoopt dat men hem wil steunen. De interviewer stelde hem de vraag wat hij van plan is terug te doen aan degenen die hem gaan steunen. “Tja, aangezien ik weinig of geen kans heb dat ik ooit aan de slag kan als piloot, kan ik de bedragen nooit terug betalen. Dus iets terug doen is er niet bij”, was het antwoord. Duidelijker kan niet. Iedereen die in hem gaat investeren weet meteen waar hij aan toe is. Hij heeft dus een droom, die wil hij kost wat kost waarmaken, maar hij wil er tegelijkertijd ook niks voor doen. Ja, ja,……………die opleiding volgen, dat weet ik. Moet hij niet, net als zoveel van ons, zijn droom gaan bijstellen? Ook ik heb in mijn leven heel wat dromen opgegeven of bijgesteld. Ook mijn leven liep anders dan ik me in mijn jonge jaren had voorgesteld. Daarin ben ik vast niet de enige . Wordt het niet tijd dat deze jongeman zijn leven anders gaat inrichten, of is dit de tendens van deze tijd. “Ik heb een droom, realistisch of niet, ik wil ‘m waarmaken en anderen mogen voor de kosten opdraaien.”

 Hemelse kinderen

Heeft dit te maken met hoe de laatste jaren de kinderen worden opgevoed? In de krant las ik, in een artikel van een psycholoog, dat men tegenwoordig het volgende niet meer mag zeggen: “Kinderen zijn hinderen”, een uitspraak die vroeger toch regelmatig gehanteerd werd. Moderne ouders zien hun kind als geschenk uit de hemel en stappen van deze zienswijze niet meer af. Wat het kind ook doet, het is en blijft een hemels geschenk. Een gevolg is dat het kind bij alles wat het doet opgehemeld wordt. Ook bij iedere gewone normale prestatie. Onderwijzers en docenten worden afgeschilderd als lieden die er niks van snappen. Ze hebben wel eens kritiek op deze kinderen en dat mag niet. Daarvoor worden ze op het matje geroepen door de ouders. Iets wat ik overigens zo’n 20 jaar geleden ook al zag gebeuren op de basisschool van mijn kinderen. Voor kinderen is dit helemaal fantastisch, want ze hoeven niet meer aan zichzelf te twijfelen. Ze waren bij geboorte al perfect en aan karaktervorming (lees: opvoeden) hoeven ouders niet meer te doen. Ik weet al wat jullie nu gaan zeggen, namelijk dat niet alle ouders hun kinderen zo opvoeden en dat is iets wat ik uiteraard dondersgoed weet. Ik scheer niet iedereen over één kam, maar vraag me wel af of deze jonge diabeet misschien als “hemels geschenk” is opgevoed en nu niet goed om kan gaan met tegenslag.

 

Een discussie onderwerp? Ik zou zeggen: “Ga je gang, heb er een mening over en neem geen blad voor de mond”.

 

Advertisements

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s