Zingend de nacht door

Ineens zat ik in een dip en alles wat ik deed leek wat zinloos. Het studeren op de piano, zingen in het koor, mijn schrijven en zelfs het tekenen van de illustraties voor het boek over kabouter Pim. Ik had dit niet aan zien komen. Of misschien toch wel, want net als altijd probeerde ik ook deze gevoelens te ontrafelen

Minder geld, dus minder personeel

Komt het doordat het op mijn werk onrustig is, door alle bezuinigingen. Er zal personeel uit moeten, want we zijn met te veel. Eerlijk gezegd vind ik dit een verkeerde uitspraak. We zijn helemaal niet met te veel, want er zijn ontzettend veel bewoners die zorg nodig hebben. Een betere uitspraak is dat er te weinig geld is om al het personeel te blijven betalen. Verzorgingshuizen moeten met minder geld rondkomen, niet met minder zorg.

Kinderuitspraak

Of komt het door de uitspraak van mijn stiefzoon, een week of wat geleden. De situatie is veranderd, hij woont met zijn zusje bij zijn moeder en haar vriend en is eens in de twee weken een weekend bij ons. De vakanties blijven verdeeld en het is wennen, niet alleen voor de kinderen, maar voor iedereen. Althans, daar ga ik van uit. Het was echter schokkend om te horen hoe hij, vijf minuten voordat zijn moeder hem op kwam halen, tegen zijn vader zei: “Als jij het niet leuk vindt dat ik kom mag ik van mama ook daar blijven.” Eigenlijk zei hij, weliswaar met andere woorden, dat zijn vader dus niet op hem mag mopperen, hem niet mag corrigeren, want dan lijkt het alsof zijn vader het niet leuk vindt dat hij er het weekend is. Hoe komt zo’n jongen er bij om zoiets te zeggen? Of zegt hij eigenlijk iets heel anders: “Als ik het niet leuk vind hier mag ik van mama ook daar blijven”. Het gaf mij een heel vervelend gevoel en het kwam bovenop waar ik toch al mee worstelde. Twee jaar lang heb ik gewoon heel veel energie gestopt in de omgang met deze twee stiefkinderen en het lijkt gewoon allemaal verspilde tijd. De huisregels bij ons lijken ze alweer vergeten, zodat we daar ieder weekend een hoop tijd aan moeten besteden. Tja, of dit nu reden genoeg was voor deze dip weet ik nog steeds niet. Misschien hoort het hele gevoel gewoon bij “de overgang”. Iets waar ik tot nu toe weinig klachten van ondervind.

 

Emoties

depressie

Op de dag dat de dip het ergst was ging ik ’s avonds naar de koorrepetitie. Na afloop kwam ik thuis met de mededeling: “Het moet toch niet gekker worden zeg. Nu moest ik ook nog huilen bij een bepaald deel in “The Crucifixion”. Het voelde onhandig, ik zag door mijn tranen ook meteen niet veel meer zodat ik de tekst en de muziek niet goed meer kon lezen. Gelukkig ken ik hele delen redelijk uit het hoofd, maar toch zong het even niet lekker. Ik praatte met Arie over de dip en kon het ook samen met hem niet ontrafelen, waardoor ik uiteindelijk maar bedacht dat het vanzelf wel weer over zou gaan. De volgende dag bij het opstaan voelde ik me direct een stuk beter en vond mijn dip toen helemaal onbegrijpelijk. Het kwam en het ging.

 The Crucifixion

Gistermiddag hebben we The Crucifixion uitgevoerd. Het was een mooi concert en ik heb heerlijk gezongen. Niet in de laatste plaats door de zang- en stemvormingslessen die we groepsgewijs kregen van de vrouw van onze dirigent. Het doet iets met je stem als je twee jaar lang niet zingt. Vergeten waren alle aanwijzingen die ik kreeg van mijn zangdocente en van de dirigent van het koor waar ik voorheen in zong. Mijn ademsteun moest ik opnieuw ontdekken, het vormen van de klanken in je mond. Het enige wat nog automatisch ging was het zingen op de klinkers. Het rekken daarvan, zodat je de woorden niet in stukjes hakt. Van blad zingen lukte ook nog goed, op de moeilijke stukjes na waar iedereen over struikelde. Zoiets is leuk om te ontdekken als je met alle alten bij elkaar bent en er gevraagd wordt waar we nog moeite mee hebben. Dan bleken we allemaal met hetzelfde stukje een probleem te hebben.

Heerlijk is het om voor publiek te zingen en mooi was de stilte die viel na de uitvoering, want net als de Matthäus Passion  is The Crucifixion niet het soort muziek dat na afloop direct  beloond moet worden met een daverend applaus. Juist die stilte is een schitterende uiting van waardering voor wat er gezongen is. Thuis hebben Arie en ik er nog even over nagepraat, ook over het gevoel dat ik het miste dat ik geen bekende gezichten in de zaal zag. In Noord Holland zag ik altijd wel iemand die ik kende, dat heb ik hier gewoon nog niet, maar dat komt vast wel. Maar ook over de emotie die me ook tijdens het concert weer overviel. Arie bleek bij precies hetzelfde deel emotioneel te zijn geworden. Het is dus niet gek, heeft niks met mijn dip te maken, het waren gewoon de tekst en de samenklanken die dit veroorzaakten.

 Slaap- waaktoestand

’s Avonds heb ik nog van alles gedaan en was The Crucifixion weer  op de achtergrond geraakt. Nou ja, dat dacht ik, maar wat schetst mijn verbazing? Ik heb de hele nacht gezongen. Het was een soort slaap-waaktoestand waar ik me in bevond en iedere keer weer bleek ik nog helemaal in de sfeer van de muziek te zijn en vaak kwam hetzelfde terug:
“ I wept for the sorrows and pain of men, I healed them en helped them and loved them. But then, They shouted against Me, Crucify”. Maar ook: “ Is it nothing to you that I bow My head? And nothing to you that My Blood is shed?” Deze stukjes bleef ik zingen in mijn slaap-waaktoestand. Het deel waar ik emotioneel werd en bijna moest huilen. Niet alleen door de woorden, maar ook de samenklanken van de muziek.

 

 

Advertisements

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s