Naar het toilet

Het lampje boven haar deur brandt en ik loop bij haar naar binnen om te vragen wat ik voor haar kan doen.

“Ik moet plassen. Kunt u mij daarbij helpen?”, laat zij mij weten.

“Ja hoor, ik help u wel even naar het toilet. Kom maar uit bed.” Ze is echter niet van plan enige moeite te doen en vraagt mij om de po, omdat ze van de dokter totaal niet mag lopen nadat ze een ongeluk heeft gehad. Ik laat het verder zo en schuif de po onder haar billen en vraag haar om te bellen als zij klaar is. Dat is niet helemaal naar haar zin, maar ze legt zich hierbij neer.

‘s Middags haal ik haar op bij de groepsverzorging. Ze is blij dat ze daar weg mag, want volgens haar maakt iedereen daar ruzie met elkaar. “Ik zal blij zijn als ik een andere baan heb, want dit is helemaal niks”,  zegt ze als we bij de lift zijn.

“Wilt u meteen naar bed of moet u eerst nog even plassen?”, vraag ik haar. Zij doet wat twijfelachtig en vraagt mij wat ik zou doen. Ik vertel haar dat ik naar het toilet zou gaan als ik plassen moest. Ze staat op uit haar rolstoel en wil dan toch eerst naar het toilet. Dat ze vanmorgen vertelde dat ze niet mocht lopen is ze totaal vergeten.

Advertisements

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s