Monthly Archives: February 2014

Alcohol en tabak

Gister las ik in de krant dat de accijnsopbrengst van alcohol en tabak tegenvalt. Dit had het kabinet niet voorzien, net als de opbrengst van de accijns op benzine, diesel en lpg. 

Het lijkt mij allemaal wat tegenstrijdig. Het is natuurlijk vervelend voor het kabinet dat de opbrengsten van de diverse accijnsverhogingen tegenvallen, maar aan de andere kant wil men het gebruik van alcohol en tabak ontmoedigen. Tenminste, zo heb ik dit begrepen.

Dodelijk  sigaretten

Alle aardigheid is van de pakjes sigaretten verdwenen. Geen leuke plaatjes, geen leuke kleurtjes, maar wel het opschrift dat het gebruik er van dodelijk is. Dat lijkt mij een ontmoedigingsbeleid. Roken is schadelijk voor de gezondheid en kost veel geld. Misschien is het logisch om dan de accijns te verhogen, want dan gaan misschien minder mensen sigaretten kopen. Dat is toch ook de bedoeling hiervan? Waarom valt het dan tegen dat de opbrengst minder wordt voor het kabinet? Hoe tegenstrijdig kan je wezen.

Leeftijdsgrens omhoog nationalebeeldbank_2011-11-678736-2_alcoholverbod

Jongeren doen graag aan comazuipen. Geen idee wat daar leuk aan is, want vaak loopt het ook nog eens dodelijk af. Er wordt een alcoholverbod ingesteld voor jongeren onder de 18 jaar. Dit lijkt me niet onredelijk, maar zelfs 18-jarigen weten niet altijd maat te houden. Vervolgens wordt er hierdoor waarschijnlijk minder alcohol gekocht. Dat was toch de bedoeling ook? Dan is het toch ook niet gek dat de accijnsopbrengst minder wordt.

Actie-reactie

Nu trek ik even een kleine vergelijking, die natuurlijk aan alle kanten mank gaat, want het gaat hier niet om een gezondheidsprobleem,  maar misschien verduidelijkt het de boel wel een beetje: Ik hou niet van in elkaar gefrommelde sokken in de wasmand. Die moet ik dan eerst uit elkaar halen voordat ze de wasmachine in gaan. Doe ik dat niet, dan moet ik ze uit elkaar halen voordat ik ze ophang. De ‘boosdoeners’ wijs ik hier op en vertel ze dat ik de sokken op deze manier gewoon ongewassen op hun bed leg. Met de eerstvolgende was worden ze dan wel weer mee gewassen, mits ontfrommeld. Deze maatregel werkt niet, dus besluit ik ‘boetes’ uit te delen.

Voor het geval ik allerlei boze klachten over me heen krijg laat ik meteen even weten dat ik never nooit boetes heb uitgedeeld hiervoor en dat dit gewoon een voorbeeld is. 

De eerste boete wordt betaald en daarna besluit de boosdoener zijn of haar sokken niet meer in elkaar gefrommeld in de wasmand te doen. Dan zou het toch raar zijn als ik ga klagen dat ik daardoor geen inkomsten meer binnen krijg? Dan zou ik toch zeker net zo tegenstrijdig bezig zijn als het kabinet?

De kneep

Het is een leuke vrouw die een grapje enorm kan waarderen. Haar  knieën zijn stram van de artrose, strekken gaat niet meer. Staan is pijnlijk,  maar het weerhoudt haar niet om actief mee te helpen tijdens de ochtendzorg.

artrose van de knie

Farce Majeure

Laatst moest ik haar helpen met douchen. Ik vroeg haar of ze het haar ook gewassen wilde hebben. Dat bleek inderdaad het geval en ik begon “zuchtend en steunend” aan het karwei. “Weet u wel wat dit kost, haren wassen, douchen en ook nog vriendelijk zijn? En dan wilt u straks ook nog worden ingewreven met zalf.” Samen schoten we in de lach.

Nadat het haar gewassen was, ging ze zich zoveel mogelijk zelf inzepen. Ik mocht alleen haar rug wassen. Zelfs haar onderlichaam deed ze zelf en tijdens het afdrogen moesten de liezen goed droog, of zoals zij het noemt “in de kneep”, anders krijg je last van smetten. Ik schoot in de lach en zei: “Ik snap nu pas wat Farce Majeure bedoelde met “en daar zit ‘m nou net nou de kneep”. Dat kwam in hun lied “dat-is-uit-het-leven-gegrepen “voor. En weer schoten we samen in de lach.

Het antwoord van onze minister president Mark Rutte

Op 9 januari, dit jaar, schreef ik een brief aan onze minister president waarin ik mijn bezorgdheid uitte omtrent de bezuinigingen in de zorg.

Undercover

In één van de laatste alinea’s schreef ik het volgende:  Ik heb een voorstel. Laat één van uw medewerkers, die geen bekend gezicht is voor onze ouderen, een dagje mee komen werken. Laat hem of haar zich voordoen als stagiaire of leerling om op deze manier te ervaren hoe het er in de zorg aan toe gaat. Pas dan kunt u zich een ‘vage’ voorstelling maken van het hoe het moet zijn om in een verzorgingshuis te wonen en afhankelijk van verzorgend personeel te zijn die eigenlijk nergens meer tijd voor hebben.Als wij op deze manier moeten blijven werken kunnen wij niet meer garant staan voor kwaliteit van zorg. Een kreet die heel lang de boventoon heeft gevoerd.

Gemiste kans gemiste kans(2)

Gistermiddag lag het antwoord bij mij op de deurmat. Jammer genoeg ging de minister-president niet mijn voorstel in. Wat mij verder stoort aan het antwoord is dat hij zegt dat het hem spijt mijn zorg te lezen over de kwaliteit van de zorgverlening in het verpleeghuis waarin ik werk. Mijn brief ging niet specifiek over de kwaliteit in ons verzorgingshuis. Ja, verzorgingshuis, want ik werk al ruim twee jaar niet meer in een verpleeghuis. De situatie die ik schets is een landelijk probleem.

Begrip

Wat hij in onderstaande brief als antwoord schrijft is voor mij niet nieuw. Ook ik begrijp dat het met ons zorgstelsel, zoals het was, niet zo door kan blijven gaan. Daarmee is echter het gevoel niet weg dat dit voor niemand leuk is. Niet voor personeel in de zorg, maar zeker ook niet bewoners in verzorgings- en verpleeghuizen. Ik vraag me zelfs af of het een vooruitgang is dat ouderen, met professionele en mantelzorg, zelfstandig thuis blijven wonen. Vereenzaming ligt dan wel heel erg dicht op de loer.

En dan het antwoord van onze minister president, Mark Rutte

Minister-President, Minister v an Algemene ZakenR
etouradres Postbus 20001 2500 EA Den Haag
Datum 20 februari 2014 Onze referentie 3742464
Mevrouw W. Phillipson Buizerdstraat 24 8312 CA CREIL

Datum 20 februari 2014 Betreft Reactie op uw brief d.d 9 januari 2014

Geachte mevrouw Phillipson, Dank voor uw brief. Het spijt mij uw zorgen te lezen over de kwaliteit van de zorgverlening in het verpleeghuis waar u werkt. Allereerst wil ik mijn waardering uitspreken voor het belangrijke werk dat u doet. Het kabinet neemt ingrijpende maatregelen om de overheidsfinanciën weer op orde te krijgen. De kosten voor de zorg rijzen in dit kader de pan uit. In 2010 gaven we €60 miljard uit aan zorg. In 2015 is dat naar verwachting €75 miljard, Er moeten echt keuzes worden gemaakt. Die keuzes leiden in sommige gevallen tot onaangename gevolgen voor groepen burgers. Als het kabinet echter geen keuzes maakt zal de zorg onbetaalbaar worden en het huidige systeem onhoudbaar. Het risico bestaat dat uitgerekend de meest kwetsbare groepen daarvan in dat geval de dupe worden. Ten eerste wordt er mogelijk gemaakt dat meer mensen dan nu met ondersteuning en zorg thuis kunnen blijven wonen. Het kabinet heeft in de plannen voor langdurige zorg afgesproken dat er vanaf 2015 meer zorg op individuele maat geboden gaat worden (in plaats van standaard zorg) en wordt er gekeken met welke zorg iemand het best geholpen is. In de indicatiestelling wordt dan bepaald of er een recht op zorg is en hoe zwaar die moet zijn. En bepaalt de zorgverlener in overleg met de cliënt welke zorg het beste past. Meer nog dan nu zal er meer rekening worden gehouden met het leven dat mensen gewend waren en spelen we meer in op hun wensen. Sinds 2012 is daarnaast extra geld uitgetrokken voor de ouderenzorg. Dit extra geld is bedoeld om de kwaliteit van de langdurige zorg te bevorderen door extra medewerkers op te leiden, aan te nemen en huidige medewerkers op te leiden tot een hoger kwalificatieniveau. Er wordt jaarlijks € 356 miljoen geinvesteerd voor extra personeel in de ouderenzorg. Verder moet personeel in de verpleging en verzorging minder tijd kwijt zijn aan papierwerk. Dan blijft er meer tijd over voor de zorg. Het kabinet probeert dit op verschillende manieren te bereiken. Er loopt nu een proef met’regelarme’zorginstellingen. Als blijkt dat goede zorg ook zonder bepaalde regels kan, schaft de overheid die regels voor de hele zorgsector af, Zorginstellingen zijn daarbij zelf verantwoordelijk voor de hoeveelheid personeel ze aannemen en hoe ze omgaan met dat personeel. Iedere instelling krijgt een bepaalde hoeveelheid geld. Daarover kunnen ze zelf beslissen hoe ze dat gebruiken. We zien dan ook verschlllen tussen zorginstellingen. Nogmaals hartelijk dank voor uw brief. Graag wens ik u het allerbeste toe.

Met vriendelijke groeten DE MINISTER-PRESIDENT,

Minister van algemene zaken

Mark Rutte

Logisch toch?  ouderenzorg

Hoe gaan we dit met z’n allen realiseren zonder dat er ontslagen gaan vallen. Het is makkelijk gezegd dat iedere zorginstellingen zelf mag beslissen hoeveel personeel ze aannemen en hoe ze omgaan met hun personeel, maar diezelfde zorginstellingen moeten het met vele miljoenen euro’s minder doen dit jaar en volgend jaar wordt dat nog minder. Voorlopig lees ik niet anders dan dat er afdelingen sluiten en er landelijk 55.000 man personeel uit moet. Heel logische beslissingen als de vergrijzing toeneemt. Het blijft jammer dat er niemand uit Den Haag bereid is om een dagje, of beter nog, een weekje mee te werken in de zorg.

Een circus act (vervolg op in gebreke blijven)

Vandaag startte ik mijn dag weer bij de dame die vindt dat wij met bijna alles in gebreke blijven. Ik zal je zeggen dat het niet mee viel, want ook vandaag was er weer van alles mis. Toch zit er ergens, ver weg verstopt, ook een vleugje humor bij haar. Je moet het alleen wel aan weten te boren. De klaagzang zal ik niet in zijn geheel herhalen, misschien is het leuker als ik me tot de humor beperk.

Militaire dienst militair

“Van bedden opmaken hebben jullie echt geen verstand. Het grootste deel van het laken zit onder mijn matras.” Ik stond even stil bij het antwoord wat ik zou geven en zei uiteindelijk: “Weet u, ik denk dat wij allemaal eerst in militaire dienst zouden moeten voordat we hier aan het werk mogen”. En zowaar, zij schoot in de lach.

Koprol

“Kan je mij straks even naar de kapper brengen?”, was haar volgende vraag. Het is wat lastig zo op de vroege ochtend, maar het leek mij dat dit in te passen was. Het tijdstip waarop ik haar weg moest brengen was ‘na het ontbijt’. Vertaald bleek dit kwart over acht te zijn. Een wat lastig moment, dus probeerde ik het om acht uur al. “Nee hoor, dit is véél te vroeg”, was haar reactie. Waarop ik haar liet weten dat het dan half negen zou worden.

Klokslag half negen stond ik aan haar deur. Zij was er niet meer en ik nam aan dat zij zelfstandig de rit met de rolstoel had gemaakt. Om kwart over negen belde de receptioniste dat de dame in kwestie klaar was bij de kapper en opgehaald wilde worden. Tja, heen gaat wel zelfstandig, terug wordt wat te veel van het goede. Ik haalde haar op en zei dat ik haar snel terug zou brengen, maar dat zij dan wel haar voeten wat omhoog moest houden, want de voetsteunen zaten niet aan de rolstoel. “Als u de voeten niet hoog houdt kiept u straks de rolstoel uit en maakt u een koprol. Dat kan natuurlijk ook, dan gaat u al koprollend door de gang tot aan uw voordeur. Dan loop ik achter u aan om in de gaten te houden of het allemaal goed gaat en zijn we net een circus duo.” Ze schoot in de lach en besloot om haar voeten  van de vloer te houden.

Soms tref je gewoon net de juiste toon en breekt het ijs.

In gebreke blijven

Onder haar borsten is het rood en gesmet. Volgens haar komt dat door ons, want voordat ze in het verzorgingshuis kwam wonen had ze hier nooit last van. Van smetten wil ze niks weten; het is eczeem  Eén van ons zal wel  eczeem aan haar handen gehad hebben en geen handschoenen aangetrokken.

Haar knieeen zijn pijnlijk en dik, haar onderbenen voelen hard aan. Dat dit misschien een ouderdomskwaal is, wil er bij haar niet in. “Dat is mooi makkelijk, daar poetsen ze tegenwoordig alles achter weg, zonder er iets aan te hoeven doen.”

“Jullie laten het water uit de wastafel alleen maar weglopen. Schoonmaken is er niet meer bij. Er zitten altijd allemaal strepen en restjes zeep in”.

Haar panty is stuk, er zit een gat in. Ze heeft ‘m nog maar één week aan. En natuurlijk komt dat door ons. “Jullie hebben ook veel te lange nagels, dan trek je er zo maar een gat in.”

“Bedden opmaken kunnen jullie ook al niet. Ik heb het laken altijd een heel eind omgeslagen. Jullie stoppen een veel te groot stuk in onder het voeteneind.” Het enige wat ik doe is het beamen en zeggen dat wij tegenwoordig allemaal een dekbed gebruiken. Dat zal wel de reden zijn dat wij geen verstand meer hebben van lakens en dekens.

Dat was gister mijn eerste half uur ochtendzorg. Zij heeft moeite met haar toenemende afhankelijkheid en uit dit op deze manier. Voor ons niet altijd leuk, maar wie weet hoe ik ben als ik de negentig nader of gepasseerd ben.

Pedofielen

Een pedofiel komt vervroegd vrij en krijgt een woning in een kinderrijke buurt, vlak bij een school en een zwembad. Dat lijkt en beetje op de ‘kat op het spek binden’.

Ik kan me de ontzetting van de bewoners in deze omgeving goed voorstellen, maar ze weten het in ieder geval. Er zijn in Nederland zo ontzettend veel pedofielen waarvan je niet weet waar ze wonen. Je moet er toch niet aan denken dat je kind aan zo iemand ten prooi valt. Tegenwoordig lijkt het, via de sociale media, ook steeds makkelijker voor dit soort mensen om hun slachtoffers te vinden.

Kleine kinderen

Toen mijn kinderen klein waren waarschuwde ik ze voor kinderlokkers. Zo werden de pedofielen vroeger genoemd. “Niet mee gaan met iemand die je niet kent. Geloof het nooit als een vreemde zegt dat mama niet kon komen en zij of hij daarvoor in de plaats bij school staat. En bedenk altijd dat je aan het uiterlijk van iemand niet kan zien of het een kinderlokker is.” Heel moeilijk om kinderen te waarschuwen en niet overdreven angstig te maken voor onbekenden.  Gelukkig hebben mijn kinderen nooit met een pedofiel te maken gehad.

Pubers

Toen mijn kinderen pubers werden, kwamen de ‘loverboys’ in het nieuws. Weer iets om je zorgen over te maken, want geen enkele moeder wil dat haar dochter in de handen van een loverboy valt. En het lijkt mij sterk dat de moeders van de loverboys de activiteiten van hun zonen toejuichen. Dan ben je pas echt gestoord. Ook de loverboys zijn aan ons huis voorbij gegaan.

Kleinkinderen

En nu zijn mijn kinderen aan de beurt om zich zorgen te maken. Houdt het voor mij dan op? Nee, want ik moet er niet aan denken dat mijn kleinkinderen met een pedofiel te maken krijgen. Het verdriet en de zorgen die mijn kinderen daarover zouden hebben raken mij ook.

Levenslang persoon-achter-de-tralies-als-gevangene-34046316

Wie garandeert ons dat een pedofiel of een loverboy na behandeling niet weer in herhaling vervalt. Het zijn zieke geesten die een totaal ander beeld van de wereld hebben dan de wij.  Van mij mogen ze levenslang opgesloten worden, maar minstens zouden ze levenslang onder behandeling moeten blijven en een enkelband moeten dragen. Zo lang dit niet het geval is zou ik toch zeker op de hoogte willen zijn wanneer een pedofiel woonruimte in mijn omgeving zou krijgen. Dat lijkt me altijd beter dan onwetendheid.

Mijn brein in conditie

En weer zat ik tussen de verhuisdozen, terwijl ik na iedere verhuizing uitriep dat ik echt nooit meer ga verhuizen. Maar, eerlijk is eerlijk, we zijn er op vooruit gegaan want we gingen van een klein dorp naar ‘de grote stad’  Heerlijk alles weer binnen handbereik. Dat heb ik toch wel gemist de afgelopen twee jaar. En eerlijk is eerlijk, de verhuizing liep op rolletjes, doordat ik alle dagen even een half uurtje piano speelde.

In 1999 verhuisde ik met mijn drie kinderen naar een galerijflat en eenmaal gesetteld besloot ik nooit meer te verhuizen. Daar is weinig van terecht gekomen, want ik verhuis nu voor de vijfde keer. Ik ben er wel steeds handiger in geworden en zodra we de sleutel kregen begon ik meteen met het verslepen van dozen van het ene naar het andere huis. Een deel van de keukeninhoud kon ik zo overhevelen naar de nieuwe keuken. Lege dozen gingenn weer mee terug en werden weer gevuld worden. Kijk, dat bedoel ik met handiger worden. Verder zag ik er alleen maar tegenop. Dat hele gedoe van je huisraad inpakken, zorgen dat iedere instantie een adreswijziging krijgt omdat anders bijvoorbeeld de krant op het verkeerde adres in de bus valt. Het is een kwestie van lijstjes maken om vervolgens alles door te strepen, wat ik overigens geweldig vind. Vooral dat doorstrepen, dat geeft zo veel voldoening.

 Mijn dierbare piano 

Tussen de bedrijven door bleef ik wel  pianospelen en ging ook gewoon naar les.

playing-the-piano-285846-m

Belachelijk? Nee hoor, het is voor mij bijna net zo belangrijk is als ademhalen en zelfs tijdens de verhuisdrukte wilde ik gewoon kunnen studeren. Niet dat ik bang ben om een modderfiguur te slaan op les hoor, maar gewoon omdat ik er heel veel plezier aan beleef. Ik zie jullie nu allemaal hoofdschuddend mijn verhaal lezen en je afvragen of ik wel goed bij mijn hoofd ben. Misschien niet, misschien ben ik wel raar. Dat is dan maar zo en ik kan er niet mee zitten en bovendien zitten er heel veel voordelen aan, want door piano te spelen hou ik mijn hersenen in conditie. Dat betekentde dat ik dus de boel goed op een rijtje had en eigenlijk die lijstjes totaal overbodig bleken.

Hersenen in conditie

imagesCA25EGD8

 Hebben jullie enig idee hoeveel hersencellen er aan het werk zijn tijdens het pianospelen? Het zijn er in ieder geval veel meer dan bij het maken van een kruiswoordpuzzel. Om te beginnen moet je al weten wat je wil spelen, dan zet je de partituur op de piano en bekijk je het notenbeeld. Alleen het lezen van al die nootjes vergt het nodige van je hersenen. Kijk maar naar lieder_ohne_worte . Je leest dus eerst de muziek en dan sturen je hersenen seintjes naar je vingers zodat je de goede toetsen aanslaat. Vervolgens moet je ook nog de  emotie vertalen die de componist met het stuk wil overbrengen. Dat lukt je nooit als je iets voor de eerste keer gaat spelen en het wordt dus studeren, studeren en nog eens studeren. Soms lijkt het in het begin nergens op, maar de aanhouder wint en uiteindelijk beheers je de muziek. Dat is harder werken dan een kruiswoordpuzzel oplossen. Het is alleen jammer dat je er niets mee kan winnen, terwijl dat soms met zo’n puzzel nog wel het geval is.

Alle gekheid op een stokje, hierdoor houd ik ze goed in conditie. Vandaar dat zo’n verhuizing gewoon op rolletjes gaat. Mijn lief heeft ook geen geheugenproblemen, want hij speelt  kerkorgel. Ik denk dat je dan nog veel meer hersencellen gebruikt. Je hebt meerdere klavieren, een compleet pedaal en ook nog eens een heleboel registers. Dan moet je helemaal overal bij nadenken. Kan je nagaan hoe zo’n verhuizing bij ons in het werk gaat. Geweldig, zonder enig obstakel verhuizen wij van het ene huis naar het andere.

De verhuiswagen  14044151-vrachtwagen-snel-en-gratis-levering-vector-illustratie

 Het liefst had ik in de verhuiswagen, tijdens de rit van oud naar nieuw huis, ook nog even gespeeld. Ik liep daarmee dan wel het risico dat Arie ook had willen spelen. Had gekund, want piano en orgel kunnen goed naast elkaar staan. Dat is wel gebleken in het oude huis. We hebben ook muziek die voor beide instrumenten geschikt is en hadden een mooi quatre mains kunnen spelen. Zie je het al voor je, zo’n stel wat in de verhuiswagen muziek maakt? We hadden er een mooi concert voor de buurt aan vast kunnen knopen, zodat ze direct zouden weten wat voor vlees ze in de kuip hadden. Wie weet woont er een ‘verdwaalde’ orgel- en pianomuziek liefhebber.

Kinderen en pianospelen

stock-photo-7359123-little-boy-playing-piano-looking-cool

Vervolgens raad ik al mijn buurtgenoten aan om hun kinderen op pianoles te doen. Zij kunnen dan meteen al beginnen met hun hersenen in conditie te houden. Het pianospelen heeft verder een belangrijk voordeel, want het vergroot je taalgevoeligheid en helpt-bij-woordjes-leren. Dat heb ik nu altijd al gedacht en het verbaast mij dan ook niks dat ik over een hele grote woordenschat beschik. Dat komt natuurlijk doordat ik als kind, na schooltijd, eerst naar de muziekschool ging om te oefenen op het kerkorgel. Want ja, daar ben ik op twaalfjarige leeftijd mee begonnen. Het was voor mij een wat groot en omvangrijk instrument en van het registreren kreeg ik de zenuwen zodat ik uiteindelijk op mijn vierenveertigste het orgel inruilde voor de piano. Dit verklaart dus mijn taalgevoeligheid die heel handig is bij het schrijven, wat ik ook maar niet kan laten.

Verhuizen blijkt gewoon een peulenschil

 Na het lezen van mijn verhaal is het je allemaal duidelijk, toch? Al piano spelend is verhuizen echt een peulenschil en Ik ben een beetje raar, maar mijn brein is in goede conditie en lijstjes heb ik niet nodig gehad. Eigenlijk jammer, want afstrepen op lijstjes is wel een hele fijne bezigheid. Vandaag nog heb ik alles op mijn lijstje af kunnen strepen, behalve de illustratie van kabouter Pim. Daar moet ik straks nog aan beginnen.

 

Een mooi aanbod?

geld (1)

Nog niet zo lang geleden kreeg ik € 50,– aangeboden. Ik heb het niet aangenomen, wat me niet in dank werd afgenomen. Waarschijnlijk wilde hij gewoon een aardig gebaar maken, maar hij is bij vlagen ook wat verward. Het leek mij gewoon geen goed plan om hierin mee te gaan. 

Rooskleurig of niet?

Met het weigeren van het geldbedrag was het nog niet klaar, zo bleek later. Ik kwam hem ‘s morgens ophalen voor een wandelingetje door de gangen. Een bezigheid die, door de bezuinigingen, helaas een beetje in het slop aan het raken is. Dagelijks wandelen is er niet meer bij. Hiermee behoort ook het kijken in de brievenbus of hij de loterij gewonnen heeft, tot het verleden. Jammer, want het was een aardig grapje tussen hem en mij en als hij zou winnen zouden we het bedrag delen. Misschien hebben jullie dat wel gelezen in http://warboel.bloggertje.nl/note/44259/agressief.html.

Hij bleek nog steeds boos dat ik zijn € 50,– niet had aan willen nemen. Hij begreep het niet, want ik had hem laatst zelf nog verteld dat mijn financiele situatie niet zo rooskleurig was als de zijne.

Verbazing

Even had ik geen idee hoe ik moest reageren. Ik had werkelijk geen idee hoe hij op dit idee kwam en dus besloot ik dit maar te vragen. Hij had een heel onsamenhangend verhaal over één van onze wandelingetjes waarin ik dat toch echt zelf gezegd zou hebben. Wijselijk besloot ik het maar zo te laten en liet nog een keer weten dat ik van niemand van de bewoners geld aanneem.

Etisch

Stel ik neem het wel aan, omdat ik krap bij kas zou zitten? Het lijkt mij ethisch onverantwoord, maar ik zou me kunnen voorstellen dat dit wel gebeurt zo nu en dan. Het lijkt ook goed bedoeld van zo’n bewoner, maar de relatie tot diezelfde bewoner verandert er wel door en dat lijkt mij niet wenselijk.

Sotsji

Het is dat verhuizen niet officieel bekend staat als topsport, anders kon ik zo naar Sotsji. 

Mensen, wat heb ik de afgelopen dagen lopen sjouwen. Een hele vierdeurs linnenkast heb ik in onderdelen naar boven gebracht. Daarna waren dan ook wel al mijn handgewrichten van slag. Ze waren stijf, opgezet en zeer pijnlijk. Na vandaag gaat  het gelukkig weer wat beter, want dit was een dag van, vooral, niks doen. Er werd een nieuwe CV ketel geïnstalleerd en behalve de deur van de zolderkamer nog een keer schilderen, de badkamer en het toilet schoonmaken had ik werkelijk niets te doen. Terwijl de CV man bezig was ben ik nog op de fiets naar de markt gegaan en heb bij Leen Bakker een wasmand gekocht. Ik werd helemaal blij van die fietstochtjes. Gisteren ging ik ook al op de fiets naar de bibliotheek en merkte dat ik dit soort dingen toch wel heel erg gemist heb de afgelopen twee jaar.

Maar goed, ik ging helemaal niet over mijn verhuizing schrijven maar over Sotsji. Een krantenartikel hield mij bezig, zeker tijdens het niets doen van vandaag.

“AIVD waakt mee voor veilig Sotsji”

Ik vraag me af of ik, als ik topsporter zou zijn, wel naar Sotsji zou willen. Het is voor mij overigens wat lastig om me in de deelnemers te verplaatsen, want ik hou niet van sporten. De enige sport die ik beoefen is ‘lange afstand wandelen’, en dan nog niet eens iedere week. Schaatsen vond ik vroeger leuk, maar dat kwam vast en zeker doordat dit niet het hele jaar kon. Met mijn kinderen ging ik iedere herfstvakantie naar de kunstijsbaan. Met mijn stiefkinderen ga ik in de februari vakantie weer een dagje schaatsen in Heerenveen. Dat krijg je als je er niet zeker van kan zijn dat het zo hard gaat vriezen dat er natuurijs ontstaat.

Veiligheid

Zou ik naar Sotsji willen? Ik denk het eerlijk gezegd niet. Als de AIVD mee moet waken over onze veiligheid vraag  ik met toch af wat je daar te zoeken hebt. Olympische commités uit  Oostenrijk, Hongarije,  Slovenie,  Italie en Duitsland hebben dreigbrieven gekregen, al dan niet vals. Het OOC (Oostenrijks Olympisch Comité) kreeg een brief waarin de ontvoering wordt aangekondigd van skiester Bernadette Schild en Skeleton pilote Janine Flock.

Frankrijk stuurt antiterreureenheden mee met de sporters en Amerika heeft twee  marineschepen in de Zwarte Zee liggen. Nederland wil geen uitspraak doen over de beveiliging van onze sporters. Het lijkt wel oorlog in plaats van een sportief evenement. Dat is toch zot? Daar wil je toch niet aan deelnemen? Ik had het eigenlijk wel wat gevonden als alle sporters hadden geweigerd om mee te doen. Gewoon als een soort statement.

Politie

Dit ging alleen maar over Sotsji, maar wat dacht je van de Eredivisie voetbal? Tijdens het weekend van 21, 22 en 23 maart, de aanloop naar de nucleaire top van 24 en 25 maart, worden in de negen speelsteden de thuisduels geschrapt. En weet je waarom? Door de strenge beveiliging tijdens de nucleaire top zijn er te weinig politiemensen over om de openbare orde en veiligheid tijdens de voetbalwedstrijden te garanderen. Hierdoor staat ook de halve bekerfinale op losse schroeven.

866624-politie-draw-down

Of je de nucleaire top in je eigen land wil houden mag je je afvragen, maar dat bij voetbalwedstrijden de hele politiemacht op de been moet zijn is toch gewoon idioot. Ja, ja, ik weet dat dit al jaren zo is, maar ik blijf het idioot vinden. Het is een sportief evenement en dan zijn er van die fans en aanhangers, ook wel hooligans geheten, die overal de boel afbreken als de uitslag van een wedstrijd ze niet aanstaat.

Geld  geld (1)

Weet je wat dit allemaal kost en waar dat van betaald wordt? Van onze belastingcenten uiteraard. We zitten in een enorme bezuinigingsronde om het begrotingstekort terug te kunnen dringen, maar we gaan wel naar Sotsji, we halen de nucelaire top in huis en we blijven gewoon eredivisie wedstrijden spelen alsof het allemaal de gewoonste zaak van de wereld is.