Hij heeft zijn dag niet.

Oud worden is niet altijd leuk, zeker niet als je verward raakt en je daar nog van bewust bent. Wat doe je dan? Je maakt je eigen logica en die is toch net iets anders dan die van ons.

Ik ben nog maar net bij haar naar binnen gelopen als mijn pieper gaat. Verbaasd constateer ik dat er iemand belt, die dat vrijwel niet meer doet, sinds hij zijn bedhek niet meer omhoog heeft. Volgens mij is hij al geholpen met wassen en aankleden, dus zijn vraag zal niet zijn of ik weet wanneer hij aan de beurt is.  Ik besluit er meteen maar even heen te lopen en laat haar weten dat ik over vijf minuten weer terug ben.

Spreken met consumptie.

Hij zit te ontbijten en heeft net zijn mond vol, zodat hij niet direct kan uitleggen waarom hij belt. Ik ben blij dat hij de moeite neemt om eerst zijn mond leeg te eten, want zelfs met lege mond spreekt hij met consumptie. Het zou een vieze boel worden, dus ik wacht geduldig af tot hij zover is. Zo te zien is hij nerveus want zijn parkinsonachtige tremoren spelen heviger op dan normaal.

Hoet heet het ook alweer?

“Ik snap het niet, net lag hier nog een vierkant dingetje, met vier dingen er in”, begint hij en vervolgt dat hij niet op de juiste woorden kan komen. Gelukkig begrijp ik direct wat hij bedoelt. Het zakje, inderdaad vierkant, met zijn medicatie is hij kwijt. Ik heb het, eerder die ochtend, bij hem op het aanrecht gelegd. De enige plek die ik kan bedenken is de pedaalemmer. Misschien heeft hij het zakje per ongeluk weggegooid.   “Doe niet zo gek, dat zou ik nooit doen”, is zijn reactie hier op. Toch kijk ik er in en ja hoor, onder de verpakking van het plakje kaas ligt het zakje. Gelukkig heb ik het niet open gemaakt toen ik het neerlegde, anders had ik de hele pedaalemmer kunnen doorzoeken. Vies karweitje op de vroege ochtend.

“Dat heeft die andere natuurlijk gedaan. Stom gedoe hier altijd”, zegt hij mopperend en met veel consumptie. De tremoren zijn er nog in alle hevigheid, hij moet eerst even kalm worden voordat deze minder worden. Ik reageer niet op zijn reactie, zeg hem gedag en ga terug naar zijn buurvrouw.

Verwarde mensen logica

Later die dag gaat mijn collega een stukje met hem over de gang lopen. Eigenlijk zou ik dat doen, maar de verpleeghuisarts kwam en daar moest ik bij zijn.   “Lekker hoor die karweitjes die ik van jou overneem!” zei mijn collega tijdens de lunch. Wat bleek, hij was op een mandarijn gaan zitten en had ‘m helemaal geplet. Broek nat, onderbroek nat en het kussen in de rolstoel nat. Voordat ze konden beginnen aan de dagelijkse wandeling moest híj een andere broek aan en de zitting van de stoel schoongemaakt.  Zelf kon hij hier natuurlijk niks aan doen, want hij had die mandarijn niet in zijn stoel gelegd.  “Dat zullen jullie wel weer gedaan hebben”, was zijn logica.

Advertisements

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s