Verantwoordelijk

Er is een tijd geweest dat ik helemaal alleen, in mijn eentje dus, woonde en overal verantwoordelijk voor was. Voor alles wat goed ging, maar uiteraard ook voor alles wat verkeerd ging. Ik vergeet dan nooit dat ik een gsm abonnement had afgesloten voor             € 25,00 per maand, met het idee dat ik hier heel veel voor kon bellen. Helaas, toen de eerste rekening binnenkwam was ik genezen. Deze viel ruim € 100,00 hoger uit en ik kon hier niemand anders dan mezelf de schuld van geven. Ik leerde er van en ging daarna anders met mijn telefoon om. Zo gaat dat als je alleen woont.

Of het nu komt dat ik automatisch verantwoordelijkheid naar me toe trek, of dat ik een “stripwolkje” boven mijn hoofd heb hangen met tekst “is verantwoordelijk”, dat weet ik niet, maar ook nu lijkt het dat mensen mij verantwoordelijk houden voor van alles en nog wat. Zo krijg ik de meest wonderlijke vragen sinds mijn omgeving weet dat mijn stiefkinderen bij hun moeder gaan wonen:

“Goh, vind je het niet erg dat ze weg gaan?”

“Hoe voelt dat voor jou, dat ze bij hun moeder gaan wonen?”

“Als je maar ziet dat het goed gaat met ze, dan voelt het voor jou ook goed, anders waarschijnlijk niet, want het belang van de kinderen staat toch altijd voorop.”

Allemaal vragen waarbij ik denk:

“Ze gaan niet naar een weeshuis of een pleeggezin hoor. Ze gaan gewoon bij hun eigen moeder en haar vriend wonen. Dat wil zij zelf, al heel lang, en nu is het bijna zo ver”

Mijn stiefzoon verkondigt al zolang ik hem ken dat hij, als hij twaalf is, zelf mag kiezen en dan daar wil wonen.  Vind ik dat erg? Nee, want voor mij is het de gewoonste zaak van de wereld dat een kind bij zijn moeder wil zijn.

Worden deze vragen ook aan hun vader gesteld? Ik heb het nog niet van hem gehoord, dus ik denk het eigenlijk niet. Maar belangrijker nog, werden deze vragen ook aan hun moeder gesteld? Uiteindelijk wonen ze nog steeds hier en niet daar.

Tja, hoe voelt dat dan voor mij? Zoals ik al zei, het is voor mij de gewoonste zaak van de wereld dat een kind bij zijn moeder woont. Meestal willen moeders dat ook zo. En nee, ik vind het dus niet erg. Ze komen voortaan iedere twee weken een weekend bij ons en misschien kom ik dan als stiefmoeder wel beter uit de verf dan nu, want nu ben ik opvoeder en heb ik een dagtaak:

“Opvoeden, regels stellen, afspraken maken, duidelijk zijn, zorgen dat er huiswerk gemaakt wordt, corrigeren, zorgen dat ze hun kamer opruimen voordat ik daar ga stofzuigen, zorgen dat maandelijks de opvang goed geregeld is, vragen aan de gastouder of het uitkomt dat ze een dag vaker komen omdat ik naar mijn eigen kinderen wil, heen en weer rijden naar de psychomotorisch kindertherapeut, zorgen dat ze goed eten, zorgen dat er hoestdrank wordt gehaald en deze ook ingenomen wordt, uitleggen dat je gezond moet eten zelfs wanneer je je niet helemaal fit voelt, uitleggen dat slaap goed voor je is omdat dan je groeihormonen aan het werk zijn, en nog veel meer”.

Ik hoor u denken:  “Maar waarom doe jij dat allemaal?”

Nou gewoon, omdat ik minder uren werk en op de dagen dat ik werk altijd twee uur eerder thuis ben dan hun vader. Dat is het voordeel van werken in de zorg, dan begin je om zeven uur en ben je om half vier klaar.  Ik kan dus niet anders, want als ik dan niet opvoed, geen regels hanteer, niet corrigeer en geen afspraken maak, etc., etc., zou ik een heel slechte stiefmoeder zijn. Het zou ontaarden in “Het huishouden van Jan Steen”. Dat wordt het vanzelf, zonder regels en zonder aansturing.

Voor hun vader en moeder zijn ze het belangrijkste wat er is, voor mij geldt dat toch echt in mindere mate. Ik heb zelf drie kinderen en al zijn ze volwassen, ze zijn voor mij belangrijk. Ik maak ze de laatste twee jaar mee in hun rol als vader en moeder en zie ze daar in groeien. Mijn kleinkinderen zijn een verlengstuk van mijn kinderen en ik zie ze groter worden. Soms zijn ze ziek en dan leef ik mee. Ik kan er niks aan doen dat ik daar anders tegen aan kijk dan tegen mijn stiefkinderen.

Er werd mij eens gezegd:  “Je ben niet hun eigen moeder, dus mis je die basisliefde voor ze.” Dat is confronterend, maar waar. Maar laten we het eens omdraaien, want ik ben niet hun moeder, dus waarschijnlijk missen zij ook die basisliefde voor mij. Ze vinden mij lief, aardig en leuk als ik leuke dingen verzin. Zodra ik boos word, regels of eisen aan ze stel, of aan hun gedrag, vinden ze mij gewoon niet lief, aardig of leuk. Dat is confronterend, maar helaas óók waar.

Ik voel de verantwoording en die wordt nog eens gevoed doordat veel mensen in mijn omgeving mij verantwoordelijk lijken te houden voor hun welzijn. De juf op school, de mensen in de kerk, de buurvrouw, de gastouder, de moeder van een vriendje of vriendinnetje. Soms vind ik dat niet eerlijk, want ik ben niet als enige verantwoordelijk voor hun welzijn. Dat zijn in de eerste plaats hun vader en moeder, ergens lager op de ladder sta ik ook, maar hoofdverantwoordelijk ben ik beslist niet. Het voelt ook heel vervelend dat er mensen zijn die me dat gevoel op lijken te dringen. Regelmatig heb ik daar last van en vraag ik me af of ik het wel goed doe. Of ik niet nòg meer rekening met ze moet houden en tegelijkertijd weet ik dat dit niet hoeft. Ik hou rekening met ze, maar mijn eigen kinderen en kleinkinderen zijn voor mij belangrijker en dat zal altijd zo blijven.

Advertisements

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s