Zorgkosten

De kosten voor de zorg rijzen de pan uit, dat is wel duidelijk. In de ouderenzorg is dat niet anders, en echt niet alleen doordat de managementkosten te hoog zijn. Er worden bij ouderen soms behandelingen ingezet die dan misschien wel levensverlengend zijn, maar daardoor echt niet zorgen voor meer kwaliteit in het leven, zoals de twee volgende recente voorbeelden laten zien.

Mijnheer is, al sinds halverwege de dertig,  diabeet. De verpleeghuisarts legde mij uit dat hij het dan eigenlijk best goed gedaan heeft in zijn leven, omdat hij als tachtiger nu pas te maken krijgt met aan diabetes verwante kwalen. Het begon met een wond aan zijn hiel, die maar niet wilde genezen. Slechte bloedvaten dus en een bypass operatie werd overwogen. Hij werd in het ziekenhuis opgenomen, zijn vaten bleken te slecht, dus werd er een wondbehandeling ingezet. Het onderbeen kwam in het gips, om op die manier de wond met rust te laten. Een behandeling waar ik persoonlijk nog nooit van gehoord had en waar ik ook zo mijn vraagtekens bij had.

Wekelijks ging hij naar de wondpoli om de wond te laten behandelen. Daarna ging er weer nieuw gips om. Wij hadden er geen omkijken naar, tot hij geen nieuw gips meer kreeg, omdat de wond niet wilde genezen. Tot onze grote schrik was de wond in die periode bijna twee keer zo groot geworden. Nu werd het ons probleem en de praktijkverpleegkundige liet er een wondbehandeling op los. De wond werd alleen nog maar groter, niet in de laatste plaats doordat hij niet genoeg at. Hij had geen trek, kreeg niet genoeg eiwitten naar binnen zodat de wond niet naar behoren kon genezen. Een eiwitrijke bijvoeding werd ingezet in de vorm van “bouwsteentjes”, later werd het omgezet in een eiwitrijke drank.

De wond werd groter en familie vroeg een second opinion aan. Er werd een chirurg gevonden die deze operatie uit wilde voeren. Na een dag of drie werd weer een operatie uitgevoerd, want de bypass vertoonde een knik, dus de bloedsomloop stagneerde daar. Een aantal weken lag hij in het ziekenhuis en toen hij weer wat was aangesterkt kwam hij weer terug. Wij mochten de wond niet verzorgen, nee, er kwam speciaal een wondverpleegkundige van een andere organisatie. Werd de wond kleiner? Nee!! Uiteindelijk greep de bacterie in de wond fel om zich heen en verspreidde zich door het bloed.

De verpleeghuisarts legde hem uit dat het enige redmiddel een amputatie van het been tot boven de knie zou zijn. Hij wilde er niet aan, want wilde met al zijn ledematen “de kist in”, maar hij zou er over nadenken. Zover is het niet gekomen, want in zeer korte tijd overleed hij.

Dure behandelingen zijn ingezet en ik vraag me af waarom er niemand is geweest die hier wat beter over nagedacht heeft.

En andere cliënt blijkt longkanker te hebben. Zijn hele leven heeft hij gerookt, zelfs nu zijn vrouw last van luchtwegproblemen heeft. Hij rookte niet meer in bijzijn van zijn vrouw, maar deed dat bij het open raam in het trappenhuis. Iets wat ten strengste verboden is bij ons, maar waar hij maling aan had.

Er werd onderzoek gedaan naar de soort kanker en dan blijkt hij ook nog dichtgeslibde kransslagaders te hebben. Een groot dilemma, want als hij aan de kransslagaders geopereerd zou worden is er kans dat zijn longen dit niet aankunnen. Andersom kan zijn hart het niet aan als hij aan de longkanker geopereerd zou worden.

Na ‘rijp beraad’ wordt besloten om eerst de bypass operatie uit te voeren. Hij moet stoppen met roken en krijgt nicotinepleisters mee. Een poosje lukt dat, maar, waarschijnlijk door de stress, begint hij toch weer met roken. Waarschijnlijk zal iedere roker dit begrijpen, maar ik niet.

Na de bypass operatie moet hij aansterken, iets wat niet erg lijkt te lukken. Hij valt in rap tempo af en krijgt eiwitrijke bijvoeding, maar blijft afvallen.

Er wordt een datum gepland en hij vertrekt naar het ziekenhuis voor de longoperatie. Na de operatie raakt hij in een delier, heeft slikproblemen en eet en drinkt weinig tot niets. Zijn lichamelijk conditie is slecht. Hij krabbelt wat op en er wordt een revalidatieplek voor hem gezocht.

Het revalideren is een moeizaam proces, niet in de laatste plaats door zijn verwardheid. Zijn lichamelijke conditie stelt niet veel meer voor en sinds kort ligt hij weer in het ziekenhuis. Longontsteking en een virus, is de diagnose.

Ik ben de laatste die zal beweren dat we alle ouderen maar aan hun lot moeten overlaten. Maar ik vind wel dat er beter zou moeten worden gekeken naar het te verwachten resultaat van al die dure behandelingen. Rek je iemands leven er alleen maar mee, of is de kwaliteit van leven na een behandeling ook hoger. Mijn ervaring is dat vaak alleen het eerste het geval is. De kwaliteit van leven neemt bij iedere behandeling alleen maar af.

We mogen niet dood, maar we willen ook niet meer dood. Dat de dood bij het leven hoort lijkt tegenwoordig wel te worden afgedaan als een achterhaald feit.

 

Advertisements

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s