In strijd met elkaar

Na een wandeltocht van 20 km beloon ik mezelf op een kop koffie met een stukje appeltaart. Mijn lijf is helemaal blij dat het zit, maar mijn hoofd heeft de pest in. Ik had me namelijk ingeschreven voor de 25 km. en heb een lus van 5 km. gemist. Nou ja, gemist? Eigenlijk heb ik me om laten praten.

Toen ik bij pijl 51 kwam en ik 15,630 km had gelopen wees de pijl dat ik rechtsaf moest. Er bij stond de opmerking dat de volgende pijl het nummer 74 had. Dat klopte allemaal, maar ik moest volgens de routebeschrijving bij pijl 51 gewoon rechtdoor. De hele horde wandelaars ging gehoorzaam rechtsaf, terwijl ik bleef staan om eens goed te bekijken waarom er geen pijl naar rechtdoor wees. Doordat ik bleef staan gingen vele wandelaars zich hiermee bemoeien:

“Nee hoor, hier moet je echt rechtsaf, kijk maar het staat er echt.”

Ja, op haar blaadje stond dat inderdaad, maar zij liep de 20 km en ik de 25.
“Kijk maar, er komen ook allemaal mensen teruglopen. Het klopt heus hoor.”

De hele weg was inderdaad prima gepijld, dus uiteindelijk zwichtte ik en liep rechtsaf, langs de kerk, zoals op haar blaadje stond aangegeven.

Toch kon ik het allemaal niet uitstaan. Ik parkeerde dat gevoel maar even en liep het Bakkeveense duingebied in. Ja, u leest het goed, een duingebied midden in Friesland. Zandpaden, heuvels op en af door hier en daar toch wat mullig zand. Mijn benen voelden dat goed. Halverwege zo’n zandheuvel bleef ik even staan om van het landschap te genieten en besloot meteen de routebeschrijving eens goed te bekijken. En ja hoor, wat zie ik……………natuurlijk had ik bij pijl 51 rechtdoor moeten lopen. Die mensen die op dat punt terug kwamen lopen waren niet verkeerd gelopen, die hadden die lus van 5 km gemaakt. Zij kwamen uiteindelijk bij punt 73 aan waar zij bij de kerk linksaf moesten. Bij diezelfde kerk waar ik rechtsaf was gegaan. Wat liep ik te balen zeg. Ook dit gevoel parkeerde ik, omdat ik van die laatste km toch wel wilde genieten, want het was er veel te mooi.

Uiteindelijk hadden mijn lijf en mijn hoofd, tijdens die koffie met appeltaart, een fiks gesprek met elkaar. Mijn hoofd mokte nog na, maar mijn lijf zei:

“Weet je, eigenlijk was ik hartstikke blij dat je zomaar ineens naar al die wandelaars luisterde. Ik weet dat je meestal je eigen weg gaat en je liet ompraten, maar ik was er blij mee. Die 20 km is genoeg voor dit lijf, mijn beenspieren en voeten gaven dit feilloos aan. Hou dus op met mokken en ga voortaan gewoon voor die 20 km. Dan hoef je ook niet de pest in te hebben omdat je eigenlijk 25 km wilde lopen. Trouwens, als je dan zo nodig die 25 km wil lopen, zal je toch eerst vaker die 20 km gedaan moeten hebben. En heus, ik weet dat je vroeger 40 km liep, maar dat is toch echt al jaren geleden.”

Mijn hoofd kwam langzaam uit de mokstand en gaf schoorvoetend mijn lijf gelijk.

Nog even sloeg ik aan het rekenen, want als ik nou die 700 meter heen en terug naar mijn auto meetelde, dan kwam ik uiteindelijk toch op 21,4 km. Dat was toch net iets meer dan die 20.

 

 

Advertisements

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s