Faalangst, laat me niet lachen.

Laatst las ik in de krant een artikel van een psycholoog over faalangst. Ik kon mij wel vinden in zijn uitleg. Onder andere zei hij:

“Een feit is nl. dat sommige mensen vele malen harder moeten werken voor een positief resultaat, zelfs wanneer zij keer op keer succesvol zijn geweest. Dit harde werken betekent: lange degelijke minutieuze voorbereidingen, eindeloos oefenen voor optimale beheersing en vooral acceptatie dat beheersing van de gewenste vaardigheid een persoonlijke, zware opgave is. Beweren dat je faalangst hebt, is een uiting van gemakzucht. De kortste weg naar het geluk is zelfs voor toptalenten niet weggelegd.”

Ik ken het gevoel dat iets vast niet gaat lukken. Dit is dus geen faalangst en ik kan me daar dan ook niet achter verschuilen.

Zo weet ik nog dat ik, toen ik als “assistent helpende” aan de slag ging in de zorg, schrok toen men mij vroeg of ik de opleiding voor verzorgende wilde gaan volgen. Mijn eerste reactie was:

“Dat kan ik vast niet. Kan ik niet beter eerst de opleiding voor Helpende gaan doen ?”

Natuurlijk was dit niet beter, maar het voelde voor mij veiliger. Het was al lang geleden dat ik in de schoolbanken zat. Natuurlijk ging ik gewoon de opleiding voor Verzorgende IG doen.

Het was hard werken, maar het lukte goed en na het behalen van mijn diploma vroeg ik mijn leidinggevende of ik aansluitend de opleiding voor Verpleegkundige mocht volgen. Toen hij mij vroeg wat mijn motivatie daarachter was durfde ik hem te laten weten dat ik graag zorgcoördinator wilde worden. Nog niet eerder had ik dit hardop durven zeggen uit angst dat men mij uit zou lachen of zou zeggen:

“Jij………………….laat me niet lachen. Dat kan jij toch helemaal niet.”

Stel, ik had me laten leiden door het gevoel dat het me allemaal niet zou lukken. Misschien was ik dan na de opleiding voor Helpende wel blijven steken. Mijn leidinggevende had heus goed gezien dat ik meer in mijn mars had.

Ik speel met hart en ziel piano, maar ik zie altijd  op tegen  spelen in het openbaar. Raar, want ik doe dit wel graag en bied het ook meestal zelf aan. Er gaat ook altijd wel iets fout tijdens zo’n optreden. Het gekke is dat de fouten die ik dan maak, andere zijn dan tijdens de studieperiode. Er zitten ook altijd wel delen in een muziekstuk die moeilijker zijn dan de rest. Daar studeer ik het meest op en er gaat domweg heel veel tijd in zitten. Het is niet voor niks een gegeven dat je minstens tienduizend uur moet oefenen om goed te worden in wat je doet, zelfs als je talent hebt. Aan talent alleen heb je namelijk niets, je moet ook nog eens doodsimpel hard werken om dat talent te laten groeien. Aan die tienduizend uur kom ik niet, maar ik studeer wel veel en vind dat nog leuk ook.

Stel dat ik na het eerste optreden was afgehaakt omdat ik een foutje of zelfs meerdere foutjes maakte. Misschien was ik wel heel erg van geschrokken en dacht ik meteen:

“Zie je wel, ik kan het niet en moet dit ook nooit meer doen.”

Dan zou ik mijn talent niet verder ontwikkelen en wellicht mezelf aanpraten dat ik last van faalangst heb. Dat zou zonde zijn geweest, vooral omdat faalangst niet blijkt te bestaan.

Ik ben blij dat ik dit artikel gelezen heb, het geeft mij houvast als ik aan iets nieuws wil beginnen, maar het eigenlijk niet goed durf, omdat ik bang ben dat ik het niet kan. Dat is heel menselijk, maar het brengt je uiteindelijk nergens.

 

Advertisements

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s