Een verstoorde kerkdienst

Zij heeft een paar jaar geleden een hersenbloeding gehad en is halfzijdig verlamd. Haar man is een poos geleden geopereerd en revalideert in een verpleeghuis. Het gaat allemaal nog niet geweldig, want door de zware operatie en de daar op volgende longontsteking is hij flink verward geraakt.

Morgen is hij jarig en gaat zij bij hem op bezoek. Ze is er nu al zenuwachtig van, dat zie je aan haar hele mimiek en het liefst zou ze gewoon niet gaan.

“Hij is zo in de war dat hij, iedere keer als ik weer weg, ga mee de taxi in wil, dan is hij niet meer te houden. Altijd moeten de zusters hem bij de taxi weg halen. Dan nemen ze hem tussen zich in en lijkt het wel of hij opgebracht wordt. Ik kan daar helemaal niet tegen en zie er nu al als een berg tegen op.”

Op mijn vraag of er iemand met haar mee gaat laat zij weten dat haar vriendin, van de kerk, haar op komt halen.

“Ze zou vandaag ook nog komen, maar ze is er nog steeds niet.”

Het is op dat moment 14.55 uur en ik vraag haar of die vriendin niet gebeld kan worden, want ik heb een voorstel voor het moment van weggaan bij haar man. Het lijkt mij toch goed te realiseren dat zij, voordat zij bij haar man weg gaat, het verplegend personeel een seintje  geeft  zodat hij afgeleid kan worden en niet in zijn verwardheid met haar mee de taxi in wil.

“Nee, ze kan niet gebeld worden, want ze helpt beneden bij de kerkdienst.”

Die begint inderdaad om 15.00 uur en ik begrijp nu waarom haar vriendin nog niet bij haar is.

Ik besluit om met haar naar beneden te gaan om te zien of we de vriendin nog even te spreken kunnen krijgen, zodat zij een beetje gerustgesteld is.

Op slag van 15.00 uur zijn we beneden en het aanvangslied wordt al gezongen. Zacht vraag ik aan degene die bij de open deuren zit of hij weet wie Ria is.
“Ja, u weet wel Ria de Goede”,  hoor ik op harde toon naast me.

Druk en hard begint zij te praten tegen de man, die verstoord opstaat en naar de dominee loopt. De dominee vraagt of er een Ria de Goede aanwezig is en er staat gelukkig iemand op die naar ons toe komt.

“O, gelukkig Ria, je bent er” en zij vervolgt nog steeds op luide toon haar verhaal over de verjaardag van haar man.

Overal klinkt er: “Sst……………sst……………ssssssssst” en ik vraag haar een beetje zachter te praten. Het dringt niet tot haar door, dus samen met haar en Ria loop ik een eind de gang in, zodat we de kerkdienst niet meer verstoren.

Ik leg Ria het probleem uit en doe mijn voorstel.

“Maar natuurlijk, dat doen we toch altijd zo. Dat weet je toch”, zegt Ria tegen haar.

Zij is weer gerustgesteld. Ria zegt dat het goed komt, dan zal het ook wel goed komen.

Ik breng haar weer terug naar boven, want bij de kerkdienst wil zij toch niet blijven. Eenmaal in het appartement wens ik haar een prettige dag en feliciteer ik haar alvast met haar man zijn verjaardag.

“Ik zie er nu al tegen op, want hij wil natuurlijk weer mee de taxi in. Eigenlijk ga ik liever niet, ik ben nu al zenuwachtig.”

Tja, even was ik vergeten dat mensen na een hersenbloeding vaak geheugenproblematiek hebben die vergelijkbaar is met dementie.

 

Advertisements

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s